Κυκλοφοροεί το δοκίμιο του Σπύρου Κουτρούλη με τίτλο, Το ξερίζωμα του Ανθρώπου, Η κρίση της νεωτερικότητας, οι ιδεολογίες και οι στοχαστές. Ο ξεριζωμός και η αποξένωση του ανθρώπου δεν αναφέρεται μόνο στην καταπίεση που υφίσταται ο άνθρωπος ως μέλος ενός έθνους, που είτε έχει απολέσει την αυτονομία και την ανεξαρτησία του είτε γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης με στόχο την πλήρη εξαφάνιση του, αλλά και στο γεγονός ότι, ως ύπαρξη που ζει και συγκροτείται στον σύγχρονο κόσμο είναι «πεταγμένος», ξεριζωμένος και ανέστιος. Η αποξένωση περιγράφει ένα γεγονός θεμελιώδες, μια συνθήκη συντακτική για την νεωτερική κοινωνία όπου ο άνθρωπος χάνει την μικρή του πατρίδα, από όπου προέρχεται, όσο και την πατρίδα-κόσμο. Η εσχατολογική αντίληψη της ιστορίας ισχυρίζεται ότι γνωρίζει το τέλος της ιστορίας, κατά το οποίο ο χρόνος ουσιαστικά σταματά και τα γεγονότα που ακολουθούν με όρους ιστορικούς είναι ασήμαντα. Όμως δεν αρκείται σε αυτό. Το τέλος ταυτίζεται με την κυριαρχία πλανητικά ενός συγκεκριμένου προτύπου είτε αυτό είναι το «πνεύμα», ή η «αταξική κοινωνία», ή ο «δημοκρατικός καπιταλισμός». Προφανώς, όποιος ισχυρίζεται ότι επέτυχε κάτι τέτοιο διατυπώνει συγχρόνως μια απαίτηση για παγκόσμια κυριαρχία. Γι’ αυτό τις ιστορικές τελεολογίες τις επικαλούνται δυνάμεις, που θρέφουν φιλοδοξίες παγκόσμιας κυριαρχίας. Ενώ αντίθετα οι υπάρξεις μικρότερου μεγέθους που αγωνίζονται σκληρά να επιβιώσουν απέναντι σε δυνάμεις που συχνά τις ξεπερνούν ταυτίζονται περισσότερο με την τραγική αντίληψη της ιστορίας, η οποία περιγράφει με ακρίβεια την κατάσταση τους: η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας και το τέλος δεν είναι ποτέ προδιαγεγραμμένο. Η νεωτερικότητα και ο στοχασμός είναι μια ανοιχτή πολύπλοκη σχέση, μια διαδικασία διαρκώς ασυμπλήρωτη, ακριβώς διότι ο άνθρωπος έχει μεν κάποια στοιχεία, που δεν αλλοιώνονται από τον χρόνο όπως η επιθυμία για ισχύ και αυτοσυντήρηση, αλλά συγχρόνως είναι μια αινιγματική και απρόβλεπτη ύπαρξη, φωτεινή και σκοτεινή, ενθαδική και ανοίκεια, λογική και παιγνιώδης, δημιουργός γεγονότων και συμβάντων που άλλοτε τα προβλέπουμε και άλλοτε μας εκπλήσσουν θετικά ή και αρνητικά. Ο Σπύρος Κουτρούλης γεννήθηκε το 1963 στο Δερβένι Κορινθίας, σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ζει και εργάζεται στην Αθήνα στον τραπεζικό χώρο. Είναι συγγραφέας των βιβλίων: Ο Θεός- χορευτής: Περιπλάνηση στον λόγο του Φ. Νίτσε (εκδόσεις Παπαζήση, 1994), Εθνισμός και κοινοτισμός (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2004), Ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας: Αισθητική και Ιδεολογίες του Νέου Ελληνισμού (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2010). Συμμετείχε στην συντακτική επιτροπή του περιοδικού Νέα Κοινωνιολογία, όπου δημοσίευσε πλήθος μελετών και έλαβε συνεντεύξεις από τον Μιχάλη Ράπτη (τ. 20) και τον Παναγιώτη Κονδύλη (τ. 25). Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Άρδην, του περιοδικού Νέος Λόγιος Ερμής και τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Ρήξη. Δοκίμια του έχουν επίσης δημοσιευθεί στο περιοδικό Σύναξη και στις εφημερίδες Καθημερινή και Μακεδονία.

1. Η ΠΛΑΝΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟΥ Είναι ο μήνας της αγροτικής εξόδου, κίνησης των τρακτέρ. Η σημερινή είναι η συσσωρευμένη αγανάκτηση ετών. Είναι ένας νέος «κοινωνικός ριζοσπαστισμός» ή μήπως υποκίνηση και υπονόμευση από την παλαιοκομματική φαυλοκρατία; Η αντιπολίτευση κρατά αποστάσεις ευμενούς ουδετερότητας, ενώ πρώτη φορά κατανόηση εκδηλώνει το μιντιακό κατεστημένο. Ένα όμως είναι σίγουρο: η αυθόρμητη κινησιουργία φθείρει την κυβέρνηση, την απονομιμοποιεί, ταυτόχρονα ευνοεί άλλες δυνάμεις εντός του υπαρκτού πολιτικού συστήματος. Όταν νομοθετούν οι βάρβαροι ή νομοθετούν βάρβαρα μέτρα, στην δίκαιη λαϊκή απάντηση συντονίζεται η ανεύθυνη αντιπολιτευτική δημαγωγία ή η παθητική συγκαταβατικότητα. Στο αυθόρμητο δικαιοπρακτικό ένστικτο ανατίθεται το έργο του φθοροποιητικού μηχανισμού προς όφελος αυτών που λυμαίνονταν τον πολιτειακό πλούτο, δηλαδή τον κόπο των αγροτών και όλων των Ελλήνων. Σε τέτοιες στιγμές εσωτερικού ανορθολογισμού επαναπροβάλλεται το πολιτικό σύστημα ως ικανό να δράσει με όρους βιωσιμότητας της κοινωνίας. Να θυμηθούμε μόνο τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη: όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς προπαγανδίζουν οι αφελείς. Τα κινήματα διεκδίκησης πρέπει να προφυλάσσονται από οποιαδήποτε πλάνη που αφορούν τις δυνατότητές τους. Χωρίς στρατηγική εκφυλίζονται σε ένα αποστεωμένο οικονομισμό. Αυτός όμως, ο μονομερής διεκδικητικός λόγος και πράξη είναι άρνηση της πολιτικής ως προγραμματικό σχέδιο, ως πρόταση ενός νέου συλλογικού μέλλοντος. Μία τέτοια πολιτική οριζόντων είναι ταυτόχρονα αξίωση ηθικοποίησης της πολιτικής και τιμωρίας των ενόχων που μας έφεραν ως εδώ, απαίτηση δημοκρατίας και προβολή μίας στρατηγικής αναπτυξιακής πρότασης. 2. ΤΡΑΚΤΕΡ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Τα τρακτέρ ως σύμβολα ανάγουν σε μία μηχανική γεωργία που καμία σχέση δεν έχει με την Ελληνική πραγματικότητα. Τα πολλά τρακτέρ είναι και ένα μέρος της παθολογίας. Εάν σήμερα είναι το πρώτο εργαλείο επικοινωνιακής αναφοράς είναι γιατί αναδεικνύει δύναμη. Οι αγρότες όμως, στοιχείο επικοινωνιακής ταυτότητας έπρεπε να έχουν τα προϊόντα τους. Στις εκπομπές μαγειρικής προβάλλονται τα καταστήματα προμήθειας των υλικών. Οι αγρότες θα νικήσουν αν αναφερθούν στον αγρότη, τον αρχικό δημιουργό της πρώτης μαγειρικής ύλης. Αυτά που θα κάνουν περήφανο τον παραγωγό. Κλείνουν δρόμους, εθνικούς τους ονομάζουν, αλλά εθνικοί δεν είναι. Αφού συνδέουν πόλεις σε ένα κρατικό στρεβλό και αντεθνικό δίκτυο, που συνδέει πόλεις που περιφρόνησαν την ύπαιθρο, πόλεις του τσιμέντου. Ενώ ζωτικός χώρος αυτών των πόλεων, που αποκλείονται, είναι ο αγροτικός περίγυρός τους. Το πεδίο διεκδίκησης δεν πρέπει να είναι στενά το ασφαλιστικό, αλλά η προβολή της βιωσιμότητας της χώρας μέσα από τον επαναπροσδιορισμό της Ελληνικής υπαίθρου στην αξιακή μας ιεραρχία. Μία πρόταση, διεκδίκηση άλλων κατανομών και επενδύσεων, ενός άλλου στυλ ζωής, συνέργειας πολλών οριζόντιων τοπικών συστημάτων. Η συνδικαλιστική ή διεκδικητική συνείδηση του αγρότη, δεν αρκεί. Πρέπει να δώσει την θέση της στην συλλογική, τοπική, περιφερειακή. Η ενίσχυση του αισθήματος κοινής ζωής είναι προϋπόθεση κοινωνικής βιωσιμότητας. Βιωσιμότητα του αγροτικού χώρου σημαίνει επιστροφή του ανθρώπινου παράγοντα και της επιχειρηματικότητας που προκύπτει από τη συμβολή της γνώσης και των τεχνικών εξελίξεων. 3. Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ Όταν ο Βορειοευρωπαϊκός οικονομικός εθνικισμός ευτελίζει το πρόσωπο της χώρας, συκοφαντεί τους Έλληνες, εμείς απαντάμε ως άνθρωποι της δημιουργίας, του πολιτισμού. Και η Κορινθία είναι συναίρεση υλικών και συμβολικών παραγόντων. Υπήρξε διαμορφωμένο και διαμορφωτικό περιβάλλον πολιτισμού. Ένα από αυτά που διέκριναν τον άνθρωπο από τα ζώα είναι η ικανότητά του να επικοινωνεί με σύμβολα. Αυτές τις ημέρες των κινητοποιήσεων στα διόδια, σε όσους έρχονταν από το Αθηναϊκό τέρας η υποδοχή έπρεπε να έκανε προφανή την διαπίστωση ότι μπαίνουν σε χώρο πολιτισμού, της σταφίδας, της ελιάς, μία περιοχή με κεντρικότητα στον γαστρονομικό πολιτισμό. Σε κάθε ταμείο των διοδίων έπρεπε να έβλεπαν μια ελιά που θα εισήγαγε στον πολιτισμό που παραλάβαμε, που θέλουμε να αναπτύξουμε, ότι αυτός είναι ο τόπος της ζωής και εργασίας μας. Στην Κορινθία δυστυχώς, οι τοπικές και περιφερειακές αντιπροσωπεύσεις μικρές και ανεπαρκείς δεν μπορούν να κάνουν ενεργό παραλαβή και επόμενα μία ανορθωτική παρέμβαση. Κανένα συνεκτικό σχέδιο. Δεν μπορούν να διαχειριστούν το ιστορικό αγροφυσικό σύμπλεγμα Νεμέας-Στυμφαλίας-Φενεού, την άρση της δυαδικής οικονομίας παραλίας και ενδοχώρας. Στο Ξυλόκαστρο θέλουν να διοικήσουν και δεν γνωρίζουν τι έχουν να διοικήσουν. Το δημοτικό συμβούλιο υπογράφει ψήφισμα λέγοντας ότι ο δήμος είναι τουριστικός, ενώ το 65% ασχολείται με την γεωργία. Δεν ετέθη μία φορά το γενικό θέμα τι κάνουμε για τον αγροτικό χώρο, αν και έχουμε την πολυτέλεια ο δήμαρχος να είναι γεωπόνος και ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου αγρότης και με πανεπιστημιακές σπουδές. 4. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ Ο αγροτικός χώρος δεν έχει πολιτικές αντιπροσωπεύσεις. Η Ελλάδα μετεμφυλιακά πολέμησε την ύπαιθρο και η ύπαιθρος ηττήθηκε. Την Ελλάδα κατέστρεψε η προμνημονιακή πολιτική. Τα μνημόνια ήταν οι υπογραφές στους συμβολαιογράφους. Οι απεγνωσμένες εξεγέρσεις των αγροτών και η σημερινή τους συνάντηση με άλλες κοινωνικές δυνάμεις έχουν προοπτική σε μια πολιτικοποίηση και επίγνωση ποιοι τους κορόϊδεψαν, τους εκμεταλλεύθηκαν, τι έφταιξε, ποιες είναι οι βασικές κατευθύνσεις για να βγούμε από την κρίση. Αν δεν συμβεί αυτό θα ανακυκλώνονται οι εκμεταλλευτές τους. Απαιτείται μια νέα πολιτική παιδεία. Η οποία λειτουργεί μόνο αν κατευθύνεται από μία ιδέα αυτού που ένας λαός θέλει να είναι (Μάσσιμο Κατσιάρι). Για τους αγρότες πρώτα ο Ησίοδος μίλησε για τον «ιδρώτα της αρετής» και ότι οι «εργαζόμενοι πολύ φίλτεροι». Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου ίδρυσε την Αγροτική Τράπεζα και έκανε το άλμα από τον άνθρωπο στο χωριό: «η πολιτική του κράτους πρέπει να στηριχθεί σε μια συστηματική προσπάθεια για τον ηθικό και οικονομικό υψωμό του αγρότη. Τι αξία μπορεί νάχει ο πολιτισμός αν τ‘ αγαθά του δεν φθάνουν στις καλύβες του χωριού;». Και ο Αντώνης Τρίτσης προσπάθησε να επανασχεδιάσει πάνω στις παραγωγικές και οικιστικές ιδιαιτερότητες της χώρας, των πόλεων και της υπαίθρου. Σήμερα, υπερβαίνοντας το αυθόρμητο, χρειάζεται μία θεσμική και παραγωγική επανάσταση, μία συνομιλία με τη νεολαία. Οι φοιτητές του γεωπονικού που είδαμε είναι ελπίδα. Η Μεγάλη Πολιτική περιλαμβάνει ως προαπαιτούμενο έναν Νέο Πολεοδομικό και Αγροδομικό Σχεδιασμό. Γρηγόρης Κλαδούχος (πρώτη δημοσίευση στο δρόμο της αριστεράς 20-2-2016-στην φωτογραφία η PENELOPE CRUZ στο "VOLVER")

«Τι να γυρέψει κανείς εδώ; Το νεκρό παρελθόν, το αληθινά νεκρό ή το παρόν, νεκρό κι αυτό που μέσα του όμως μάντευες τις αθόρυβες και ύπουλες δυνάμεις του πολέμου; Θυμάμαι ότι συνειδητοποίησα – ενώ ήμουν καθισμένος στο θέατρο, την ώρα ακριβώς που έπαιρνε να νυχτώνει, μη μπορώντας να σηκώσω τα μάτια μου από εκείνο το απόκοσμο τοπίο – πόσο αλλόκοτο ήταν αυτό το ταξίδι στην Ελλάδα. Είχα έρθει εδώ, σπρωγμένος από τα φαντάσματα και τις οπτασίες του παρελθόντος, για να παραστήσω μπροστά στους Έλληνες τα δράματα και τις φρίκες του Τρωικού Πολέμου, ενώ στους ίδιους αυτούς τόπους διεξαγόταν ένας άλλος πόλεμος. Ένας πόλεμος εμφύλιος, πολύ πιο άγριος και δολοφονικός από εκείνον που έκαναν οι Έλληνες και οι Τρώες. Εκείνη τη μέρα, μέσα στη δελφική νύχτα και τη σιγαλιά των βουνών όπου οι αντάρτες, σίγουρα, μας παραφύλαγαν, ένιωσα να πεθαίνει μέσα μου μια Ελλάδα και να γεννιέται μια άλλη». (Αρχαιολογικός χώρος Δελφών, 1947 – Το ελληνικό καλοκαίρι. Μια καθημερινή Ελλάδα 4000 ετών, 1980, εκδ. Χατζηνικολή)) Ο Ζακ Λακαριέρ (Jacques Lacarièrre), ο πιο Έλληνας από τους Γάλλους συγγραφείς, «εραστής των ελληνικών γραμμάτων» και του πνεύματος, της αρχαίας Ελλάδας αλλά και της σύγχρονης, πέθανε σε ηλικία 79 ετών, σε νοσοκομείο του Παρισιού το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2005. Η Ελλάδα έχασε έναν από τους σημαντικότερους πρεσβευτές της, όμως η τελευταία του επιθυμία της αποτέφρωσης και του διασκορπισμού της τέφρας του στα ελληνικά νερά, κάλυψε το κενό της σωματικής απουσίας : ο Ζακ Λακαριέρ θα παραμείνει για πάντα στην Ελλάδα. (Ένα μεγάλο αφιέρωμα στη μνήμη του θα γίνει το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2016 στο Βουλευτικό του Ναυπλίου υπό την αιγίδα του Δήμου Ναυπλιέων και του ΔΟΠΠΑΤ στις 19:30 και θα ακολουθήσει μουσική βραδιά με αξέχαστα γαλλικά τραγούδια από την Lamia Bedioui, την Caroline Page στο πιάνο και τον Γιώργο Θεοδωρακάκο στο κοντραμπάσο).

Παρακολουθώ συζητήσεις που από το αγροτικό ζήτημα εκτρέπονται σε ζήτημα ανισοτήτων, ή προνομίων μεταξύ των αγροτών. Δυστυχώς αυτή είναι μία ψεύτικη συνείδηση. Το πρόβλημα έχει δύο διαστάσεις: περιφερειακής ανάπτυξης, ανάπτυξης από τα κάτω, που μεγάλες ευθύνες και δυνατότητες έχει και η τοπική αυτοδιοίκηση και δεύτερο ότι δεν έχουμε διατροφική γεωργία που μεγάλες ευθύνες και δυνατότητες έχει ο παραγωγός και ο καταναλωτής. Είναι δείγμα χαμηλού πολιτικού επιπέδου να αναζητούμε τις ευθύνες ανάμεσα στους αγρότες. Εντάξει, οι ευθύνες για την κατάσταση της παιδείας είναι στα… παιδιά. Και αυτά φταίνε αφού πολλές φορές κάνουν φροντιστήριο στους ίδιους τους καθηγητές τους… Αλλά και αυτές οι απόψεις είναι πιο αποκρουστικές και από αυτές του Πάγκαλου. Αυτός τουλάχιστον επιμέριζε τις ευθύνες μισές-μισές, αφού μαζί τα φάγαμε… Πολλοί ακόμα δεν έχουν καταλάβει ότι για την κατάσταση της χώρας, των αγροτών ευθύνεται η πολιτική-μεταπολιτευτική κάστα, και εδώ περιλαμβάνω και τους σημερινούς τοποτηρητές της ξένης εξάρτησης και κηδεμονίας. Αυτό το αριστεροκάπηλο πολιτικό μόρφωμα που δίνει την τελική κλωτσιά για να πέσει η χώρα στο βάραθρο. Όταν μερικοί φίλοι θέλουν να μπεί μία τάξη, δεν μας προτείνουν ποιοι θα την επιβάλλουν. Και βέβαια, για αυτά που θα κάνουν πρέπει να έχουν λαϊκή εντολή. Καλά οι προηγούμενοι είχαν άλλους θεούς, αλλά αυτοί εδώ έχουν μέσα τους τον Μπρέζνιεφ. Επειδή θεωρούν τον εαυτό τους αριστερό δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα. Αυτό λέγεται φασισμός. Όταν είμασταν φοιτητές αυτούς της μονολιθικής βεβαιότητας τους λέγαμε σοσιαλφασίστες, δηλ. σοσιαλιστές στα λόγια και φασίστες στην πράξη. Η χώρα δεν έχει αγροτικό, ούτε «απόλυτο» οικονομικό πρόβλημα. Έχει πολιτικό πρόβλημα διεύθυνσης, διακυβέρνησης. Ένας σωρός από πολιτικά τίποτα δεν μπορεί να ανορθώσει την οικονομία. Χρειάζεται μία μεγάλη πολιτική και μορφωτική επανάσταση που θα τιμωρήσει τους ενόχους και θα ανασυγκροτήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς, το παραγωγικό δυναμικό της χώρας. Όποιος αναζητά τις μεγάλες ανισότητες μεταξύ των αγροτών συγκαλύπτει το κλεπτοκρατικό προσωπικό που έτρωγε και μοίραζε και κάτι, ώστε να έχει τους αγρότες ως εξαρτημένο θύμα του. Αυτή είναι η αλήθεια, που νομιμοποίησε και ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Τώρα βέβαια αυτός ο μεταπρατικός μηχανισμός της «αριστερής» ιδιοτέλειας χρησιμοποιεί τους ίδιους ακριβώς με τους νόμους της μαφίας: όταν έχω άλλες πλάτες, και δεν σε έχω ανάγκη σε πετάω και αν διαμαρτυρηθείς βγάζω τα άπλυτά σου στη φόρα. Η ΧΑ εκφοβίζει τους ξένους, και ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι εντός του «συνταγματικού τόξου», εκφοβίζει τους Έλληνες αγρότες. Έτσι, όσοι μιλάνε για τους αγρότες να προσέχουν μήπως συνδράμουν στο αντιλαϊκό προπαγανδιστικό κυβερνητικό πογκρόμ. Σε αυτήν την εικόνα που δίνουν και οι ξένοι για να συκοφαντήσουν την Ελλάδα. Τα κόμματα είναι φοβισμένα, γιατί βλέπουν ότι πολλοί αγρότες ξεφεύγουν από τα κομματοκρατικά δεδομένα. Γιατί απειλούν την μικροαστική ακινησία. Ο μικροαστικός ωχαδελφισμός έχει την αυταπάτη ότι προς το παρόν εξαιρείται, η σειρά του αργοπορεί. Πάνω στο πολιτικό του νέφος αποδίδει τις ευθύνες στον «αχόρταγο» αγρότη. Ο μικροαστικός ναρκισσισμός του διαδικτύου θεριεύει με τη ζήλεια για τους αγρότες που γίνονται πρώτη θέση-πίστα στην επικοινωνία. Οι μεν από το facebook, οι δε από τους δρόμους. Σε νοικιασμένους, ξένους χώρους και υποδομές ορίζεται σήμερα το πεδίο της αντιπαράθεσης, θέλετε σύγκρουσης, θέλετε διαλόγου. Η «συνομιλία» αυτή δεν είναι πολιτική μέσα στο κράτος. Γιατί ιδιαίτερα το δικό μας δεν είναι αφεντικό της πολιτικής του. Επόμενα πρέπει να ανασυστήσουμε την έννοια της πραγματικότητας. Και κανένας δεν απελευθερώνεται, όταν δεν γνωρίζει ποιανού είναι δέσμιος. Έχω δώσει προς δημοσίευση κείμενο για το αγροτικό «πριν και μετά τα μπλόκα». Προς το παρόν να πούμε ότι το αυθόρμητο επιφέρει αλλαγές. Το αυθόρμητο, (αν είναι έτσι) δίνει ευκαιρίες ανακατατάξεων, διευκολύνει νέους συσχετισμούς δύναμης. Ο εκθειασμός, ωστόσο του αυθόρμητου, από πολιτικούς ιδιαίτερα, είναι δήλωση αυτοενοχής, μη ανάληψη ευθυνών και απόδραση μέσω της κολακείας. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα σκέψεων από συζητήσεις (και διάλογο στο fb), για το status των αγροτών, των υπερβολικών ή όχι αιτημάτων τους. Όλοι νομίζουν ότι είναι ζητήματα αποφάσεων υπουργών. Το αγροτικό είναι ζήτημα συνείδησης της αξίας του, του χώρου της υπαίθρου, της αξίας του προϊόντος ως πολιτισμικού αγαθού. Ενός προϊόντος που καθορίζεται και καθορίζει τις τοπικές συνειδήσεις. Γι’ αυτό πρέπει να αποτελεί μέριμνα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Το δημοτικό συμβούλιο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης εξέδωσε ένα ψήφισμα για τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Βλέπω παρεμβάσεις στο διαδίκτυο δημοτικών συμβούλων που όχι μόνο δεν υπερασπίζονται το ψήφισμα αλλά βρίσκουν μονομερώς παθολογίες: πόσα κρύβουν οι αγρότες, πόσες ψεύτικες επιδοτήσεις παίρνουν κλπ. Ο Σ. Αποστολόπουλος δηλώνει ότι του αρέσει ένα κείμενο που λέει αλήθειες κατά τον κοινοποιητή (Χ. Κωλέττη) και είναι αναπαραγωγή από ψευτοαριστερά, άθλια όργανα της Συριζαίικης προπαγάνδας. O δημοτικός σύμβουλος Λ. Φίλης υπενθυμίζει άλλα αρνητικά. Καλό θα ήταν, να τα έλεγε αυτά ώστε να ενσωματωθούν στο ψήφισμα… Το ζήτημα των αγροτών και της αγροτικής ανάπτυξης είναι ζήτημα ψύχραιμου και ειλικρινούς διαλόγου. Οι αγρότες, οι θεσμοί αντιπροσώπευσης και η κοινωνία πρέπει να συνομιλήσουν. Διαθέτουν εκτός από τα διόδια και το διαδίκτυο και άλλους χώρους δημόσιου λόγου. Γρηγόρης Κλαδούχος Ξυλόκαστρο 14 Φεβρουαρίου 2015 www.tinakanoume.gr