Η ημέρα της γυναίκας είναι η ημέρα της παγκόσμιας γυναίκας, αυτής που σήμερα εξαναγκάζεται στην προσφυγοποίηση, αυτής που αγωνίζεται για την ελευθερία και την κοινωνική ισότητα. Δεν είναι απλά γιορτή της γυναίκας, αλλά προβολή και του γυναικείου παραδείγματος.Στο Κομπάνι, η Κούρδισσα που υπερασπίζεται το δίκαιο και την τιμή της γυναίκας, όλες οι γυναίκες που ζητούν τα δικαιώματά τους στην Τουρκία, στην Συρία, είναι το παράδειγμα. Είναι η Λεϊλά Ζάνα, η μεγάλη προσωπικότητα του Κουρδικού δημοκρατικού κινήματος.
Μετά το διεθνές έγκλημα της προδοσίας και παράδοσης του Κούρδου ηγέτη δόθηκε εντολή να σιωπήσουν για τον Οτζαλάν και το Κουρδικό κίνημα. Αντίθετα με τον Ευρωπαϊκό τύπο. Η μεγάλη Ιταλική εφημερίδα REPUBBLICA στο φύλο της 5 Δεκεμβρίου του 2008 , αλλά και στις 10 Ιουνίου 2004 χαρακτηρίζει τη Ζανά ως πασσιονάρια των Κούρδων. Και το MANIFESTO, ιστορική εφημερίδα της ιταλικής ανανεωτικής αριστεράς, (καμία σχέση με τον Ελληνικό αριστερό κομπλεξισμό), στο φύλλο της 19 Οκτωβρίου 2008 την αποκαλεί «Κουρδικό καμάρι». Υπάρχει και η άλλη πλευρά της Ευρώπης. Του ανθρωπισμού και προβολής του παραδείγματος.
Ειδικά στην Τουρκία γιορτή της γυναίκας δεν σημαίνει λουλουδάκια. Ντροπή στον Τσίπρα που μαζί με τον Νταβούτογλου μοίραζε λουλουδάκια στις γυναίκες δημοσιογράφους. Νομιμοποιεί ένα κράτος που καταπατά κάθε έννοια δημοσιογραφικής ελευθερίας –πρόσφατα παρενέβη σε εφημερίδα και έβαλε δικούς του στη διεύθυνσή της. Ο Τσίπρας έκανε την πολιτική και ηθική ανομία στο κράτος που έχει τους περισσότερους φυλακισμένους δημοσιογράφους στον κόσμο.
Οι δημοκράτες, οι προοδευτικοί άνθρωποι έχουν οικουμενικές αξίες. Στο δρόμο της Οικουμενικής Απελευθέρωσης υπάρχουν και οι Άνθρωποι που τις υπερασπίζονται. Δυστυχώς υπάρχουν και αυτοί που ντροπιάζουν την ανθρωπιά και τα παραδείγματά της. Δυστυχώς, ξανά, που ήρθε η σειρά μικρών και ανέντιμων, όπως ο Τσίπρας. Μετατρέπει τη χώρα σε παράρτημα των σχέσεων Ευρωατλαντισμού- Τουρκίας. Ξαναδείχνει ασέβεια προς τη δημοκρατία και τις γυναίκες, ιδιαίτερα την ημέρα της γυναίκας.
Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο 8 Μαρτίου 2016
Ένα βίντεο – μήνυμα αλληλεγγύης από κατοίκους της Αμοργού προς τους Κούρδους, που αγωνίζονται, διώκονται, δολοφονούνται από το τουρκικό κράτος, την ίδια ώρα που η «πολιτισμένη Δύση» επιλέγει την ένοχη σιωπή. Ένα απλό και δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης.
Το βίντεο το έφτιαξε η Επιτροπή Κατοίκων Αμοργού και όπως αναφέρει «δεν αποσκοπεί σε κανένα χρηματικό όφελος. Τα πλάνα και οι φωτογραφίες του βίντεο έχουν τραβηχτεί όλα από την ομάδα αλληλεγγύης κι είναι όλα από την Αμοργό. Η μουσική που ακούγεται στο τέλος είναι αυτοσχεδιασμός Αμοργιανού βιολιστή».
Η φωτογραφία του δημοσιεύματος μας είναι από πλάνο του βίντεο των κατοίκων της Αμοργού.
Πηγή: ημεροδρόμος
1. Η ΠΛΑΝΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟΥ Είναι ο μήνας της αγροτικής εξόδου, κίνησης των τρακτέρ. Η σημερινή είναι η συσσωρευμένη αγανάκτηση ετών. Είναι ένας νέος «κοινωνικός ριζοσπαστισμός» ή μήπως υποκίνηση και υπονόμευση από την παλαιοκομματική φαυλοκρατία; Η αντιπολίτευση κρατά αποστάσεις ευμενούς ουδετερότητας, ενώ πρώτη φορά κατανόηση εκδηλώνει το μιντιακό κατεστημένο. Ένα όμως είναι σίγουρο: η αυθόρμητη κινησιουργία φθείρει την κυβέρνηση, την απονομιμοποιεί, ταυτόχρονα ευνοεί άλλες δυνάμεις εντός του υπαρκτού πολιτικού συστήματος. Όταν νομοθετούν οι βάρβαροι ή νομοθετούν βάρβαρα μέτρα, στην δίκαιη λαϊκή απάντηση συντονίζεται η ανεύθυνη αντιπολιτευτική δημαγωγία ή η παθητική συγκαταβατικότητα. Στο αυθόρμητο δικαιοπρακτικό ένστικτο ανατίθεται το έργο του φθοροποιητικού μηχανισμού προς όφελος αυτών που λυμαίνονταν τον πολιτειακό πλούτο, δηλαδή τον κόπο των αγροτών και όλων των Ελλήνων. Σε τέτοιες στιγμές εσωτερικού ανορθολογισμού επαναπροβάλλεται το πολιτικό σύστημα ως ικανό να δράσει με όρους βιωσιμότητας της κοινωνίας. Να θυμηθούμε μόνο τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη: όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς προπαγανδίζουν οι αφελείς. Τα κινήματα διεκδίκησης πρέπει να προφυλάσσονται από οποιαδήποτε πλάνη που αφορούν τις δυνατότητές τους. Χωρίς στρατηγική εκφυλίζονται σε ένα αποστεωμένο οικονομισμό. Αυτός όμως, ο μονομερής διεκδικητικός λόγος και πράξη είναι άρνηση της πολιτικής ως προγραμματικό σχέδιο, ως πρόταση ενός νέου συλλογικού μέλλοντος. Μία τέτοια πολιτική οριζόντων είναι ταυτόχρονα αξίωση ηθικοποίησης της πολιτικής και τιμωρίας των ενόχων που μας έφεραν ως εδώ, απαίτηση δημοκρατίας και προβολή μίας στρατηγικής αναπτυξιακής πρότασης. 2. ΤΡΑΚΤΕΡ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Τα τρακτέρ ως σύμβολα ανάγουν σε μία μηχανική γεωργία που καμία σχέση δεν έχει με την Ελληνική πραγματικότητα. Τα πολλά τρακτέρ είναι και ένα μέρος της παθολογίας. Εάν σήμερα είναι το πρώτο εργαλείο επικοινωνιακής αναφοράς είναι γιατί αναδεικνύει δύναμη. Οι αγρότες όμως, στοιχείο επικοινωνιακής ταυτότητας έπρεπε να έχουν τα προϊόντα τους. Στις εκπομπές μαγειρικής προβάλλονται τα καταστήματα προμήθειας των υλικών. Οι αγρότες θα νικήσουν αν αναφερθούν στον αγρότη, τον αρχικό δημιουργό της πρώτης μαγειρικής ύλης. Αυτά που θα κάνουν περήφανο τον παραγωγό. Κλείνουν δρόμους, εθνικούς τους ονομάζουν, αλλά εθνικοί δεν είναι. Αφού συνδέουν πόλεις σε ένα κρατικό στρεβλό και αντεθνικό δίκτυο, που συνδέει πόλεις που περιφρόνησαν την ύπαιθρο, πόλεις του τσιμέντου. Ενώ ζωτικός χώρος αυτών των πόλεων, που αποκλείονται, είναι ο αγροτικός περίγυρός τους. Το πεδίο διεκδίκησης δεν πρέπει να είναι στενά το ασφαλιστικό, αλλά η προβολή της βιωσιμότητας της χώρας μέσα από τον επαναπροσδιορισμό της Ελληνικής υπαίθρου στην αξιακή μας ιεραρχία. Μία πρόταση, διεκδίκηση άλλων κατανομών και επενδύσεων, ενός άλλου στυλ ζωής, συνέργειας πολλών οριζόντιων τοπικών συστημάτων. Η συνδικαλιστική ή διεκδικητική συνείδηση του αγρότη, δεν αρκεί. Πρέπει να δώσει την θέση της στην συλλογική, τοπική, περιφερειακή. Η ενίσχυση του αισθήματος κοινής ζωής είναι προϋπόθεση κοινωνικής βιωσιμότητας. Βιωσιμότητα του αγροτικού χώρου σημαίνει επιστροφή του ανθρώπινου παράγοντα και της επιχειρηματικότητας που προκύπτει από τη συμβολή της γνώσης και των τεχνικών εξελίξεων. 3. Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ Όταν ο Βορειοευρωπαϊκός οικονομικός εθνικισμός ευτελίζει το πρόσωπο της χώρας, συκοφαντεί τους Έλληνες, εμείς απαντάμε ως άνθρωποι της δημιουργίας, του πολιτισμού. Και η Κορινθία είναι συναίρεση υλικών και συμβολικών παραγόντων. Υπήρξε διαμορφωμένο και διαμορφωτικό περιβάλλον πολιτισμού. Ένα από αυτά που διέκριναν τον άνθρωπο από τα ζώα είναι η ικανότητά του να επικοινωνεί με σύμβολα. Αυτές τις ημέρες των κινητοποιήσεων στα διόδια, σε όσους έρχονταν από το Αθηναϊκό τέρας η υποδοχή έπρεπε να έκανε προφανή την διαπίστωση ότι μπαίνουν σε χώρο πολιτισμού, της σταφίδας, της ελιάς, μία περιοχή με κεντρικότητα στον γαστρονομικό πολιτισμό. Σε κάθε ταμείο των διοδίων έπρεπε να έβλεπαν μια ελιά που θα εισήγαγε στον πολιτισμό που παραλάβαμε, που θέλουμε να αναπτύξουμε, ότι αυτός είναι ο τόπος της ζωής και εργασίας μας. Στην Κορινθία δυστυχώς, οι τοπικές και περιφερειακές αντιπροσωπεύσεις μικρές και ανεπαρκείς δεν μπορούν να κάνουν ενεργό παραλαβή και επόμενα μία ανορθωτική παρέμβαση. Κανένα συνεκτικό σχέδιο. Δεν μπορούν να διαχειριστούν το ιστορικό αγροφυσικό σύμπλεγμα Νεμέας-Στυμφαλίας-Φενεού, την άρση της δυαδικής οικονομίας παραλίας και ενδοχώρας. Στο Ξυλόκαστρο θέλουν να διοικήσουν και δεν γνωρίζουν τι έχουν να διοικήσουν. Το δημοτικό συμβούλιο υπογράφει ψήφισμα λέγοντας ότι ο δήμος είναι τουριστικός, ενώ το 65% ασχολείται με την γεωργία. Δεν ετέθη μία φορά το γενικό θέμα τι κάνουμε για τον αγροτικό χώρο, αν και έχουμε την πολυτέλεια ο δήμαρχος να είναι γεωπόνος και ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου αγρότης και με πανεπιστημιακές σπουδές. 4. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ Ο αγροτικός χώρος δεν έχει πολιτικές αντιπροσωπεύσεις. Η Ελλάδα μετεμφυλιακά πολέμησε την ύπαιθρο και η ύπαιθρος ηττήθηκε. Την Ελλάδα κατέστρεψε η προμνημονιακή πολιτική. Τα μνημόνια ήταν οι υπογραφές στους συμβολαιογράφους. Οι απεγνωσμένες εξεγέρσεις των αγροτών και η σημερινή τους συνάντηση με άλλες κοινωνικές δυνάμεις έχουν προοπτική σε μια πολιτικοποίηση και επίγνωση ποιοι τους κορόϊδεψαν, τους εκμεταλλεύθηκαν, τι έφταιξε, ποιες είναι οι βασικές κατευθύνσεις για να βγούμε από την κρίση. Αν δεν συμβεί αυτό θα ανακυκλώνονται οι εκμεταλλευτές τους. Απαιτείται μια νέα πολιτική παιδεία. Η οποία λειτουργεί μόνο αν κατευθύνεται από μία ιδέα αυτού που ένας λαός θέλει να είναι (Μάσσιμο Κατσιάρι). Για τους αγρότες πρώτα ο Ησίοδος μίλησε για τον «ιδρώτα της αρετής» και ότι οι «εργαζόμενοι πολύ φίλτεροι». Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου ίδρυσε την Αγροτική Τράπεζα και έκανε το άλμα από τον άνθρωπο στο χωριό: «η πολιτική του κράτους πρέπει να στηριχθεί σε μια συστηματική προσπάθεια για τον ηθικό και οικονομικό υψωμό του αγρότη. Τι αξία μπορεί νάχει ο πολιτισμός αν τ‘ αγαθά του δεν φθάνουν στις καλύβες του χωριού;». Και ο Αντώνης Τρίτσης προσπάθησε να επανασχεδιάσει πάνω στις παραγωγικές και οικιστικές ιδιαιτερότητες της χώρας, των πόλεων και της υπαίθρου. Σήμερα, υπερβαίνοντας το αυθόρμητο, χρειάζεται μία θεσμική και παραγωγική επανάσταση, μία συνομιλία με τη νεολαία. Οι φοιτητές του γεωπονικού που είδαμε είναι ελπίδα. Η Μεγάλη Πολιτική περιλαμβάνει ως προαπαιτούμενο έναν Νέο Πολεοδομικό και Αγροδομικό Σχεδιασμό. Γρηγόρης Κλαδούχος (πρώτη δημοσίευση στο δρόμο της αριστεράς 20-2-2016-στην φωτογραφία η PENELOPE CRUZ στο "VOLVER")
Διατυπώνω μια "ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (για να βγούμε κάποτε από ..το "τούνελ"): Θεωρώ πρώτιστη την Ανάγκη Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Με Οργάνωση της παραγωγής, Συνεργατικές-"εναλλακτικές" μορφές εργασίας . Με Αγροτικούς συνεταιρισμούς, Καταναλωτικούς Συνεταιρισμούς που λειτουργούν Χωρίς μεσάζοντες, δίκτυα ανεξάρτητων επαγγελματιών που παράγουν συνεργατικά. ΤΡΟΦΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ. Η χώρα μας βρίσκεται μπροστά σε ένα διαρκή και ωμό εκβιασμό, με τις Μνημονιακές Κυβερνήσεις να υποθηκεύουν με τις επιλογές της ολόκληρο τον εθνικό πλούτο και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Εκτός όμως από την υποθήκευση, προωθείται τεράστια μεταφορά πλούτου από τους εργαζόμενους και τα μεσαία στρώματα σε ποικίλα κοινωνικά παράσιτα όσο και στους «δανειστές». Από το Δημόσιο στους πειρατές των ιδιωτικοποιήσεων, από τους παραγωγικούς κλάδους στη χρηματιστική κερδοσκοπία. Όλες αυτές οι μεταβιβάσεις διευθύνονται από τις “αγορές” και κατευθύνονται κυρίως σε ξένους δήθεν επενδυτές. Όντας πεπεισμένοι ότι: 1. Η κρίση έρχεται ως επιστέγασμα της συστηματικής αποδιάρθρωσης της εγχώριας παραγωγής, του κοινωνικού κράτους και περιορισμού στοιχειωδών δικαιωμάτων της εργασίας (“ελαστικοποίηση”), της ασυδοσίας του παρασιτικού κεφαλαίου (“ευελιξία”) και του αφελληνισμού της οικονομίας (χρηματιστήριο, δομημένα ομόλογα, φυγάδευση κεφαλαίων, μαύρο χρήμα).Της μετατροπής της χώρας σε μια ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ. 2. Η εγχώρια κρίση, ανεξάρτητα από τα αίτια, γίνεται εκρηκτική εξ αιτίας των επιλογών που επέβαλαν οι “δανειστές” και αποδέχθηκαν οι Μνημονιακές Κυβερνήσεις, - ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ότι, για τα αδιέξοδα που μας ταλανίζουν, προβάλλει η ανάγκη για διατύπωση Εναλλακτικών Προτάσεων και ΔΡΑΣΕΩΝ. Η ανάγκη να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης: της κοινωνίας, του κοινωνικού κράτους και της παραγωγής, με προτεραιότητα την ευημερία και αξιοπρέπεια των λαϊκών στρωμάτων και με κατεύθυνση και κίνητρο την κοινωνική δικαιοσύνη. Τούτο ανάμεσα σε άλλα σημαίνει: -Ανάσχεση του ξεπουλήματος και της αισχροκέρδειας, υπεράσπιση του εθνικού πλούτου, δουλειά και δίκαιη αμοιβή για όλους. Κοινές Δράσεις για έλεγχο της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, της διαφθοράς. Κοινές Δράσεις στην παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών, με κατεύθυνση προς μια οικονομία υπέρ των υποτελών τάξεων με ουσιαστικό κοινωνικό χαρακτήρα και περιεχόμενο. -Υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων και των δημοσίων αγαθών, εργατικός και λαϊκός έλεγχος στους θεσμούς και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Κατάρτιση λοιπόν με δημόσιο διάλογο Προγράμματος Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Αναδιανομής του Πλούτου και Ανθρώπινης και Αειφόρου Ανάπτυξης. «Διότι : σήμερα είναι επιτακτική Ανάγκη: -η Ανάπτυξη της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής. Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ, οι εναλλακτικές μορφές ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. Η Στήριξη μορφών συλλογικής διαχείρισης, όπως: συνεταιρισμών, ομαδικών καλλιεργειών, δημοτικών και δημοσυνεταιριστικών επιχειρήσεων, διαχείριση των λαϊκών αγορών από επιτροπές άμεσων παραγωγών, καταναλωτών κ.ο.κ. -Η Αξιοποίηση του συνόλου του εθνικού πλούτου, ορυκτού και υποθαλάσσιου υπέρ του έθνους και του Λαού. Η Προστασία της Δημόσιας Περιουσίας. Λαϊκή κινητοποίηση για τη γη, την στέγη, το κλίμα και τους φυσικούς πόρους, την αγροτική αναδιάρθρωση και τη διατροφική επάρκεια. -- Στο επίπεδο της Ανάπτυξης. Η αυτοοργάνωση, για ανάπτυξη των εγχώριων παραγωγικών πηγών, με αλληλεγγύη στο κόστος, αλλά και στην κατανομή του προϊόντος, αποτελεί ένα πεδίο, που ως τώρα θεωρείται ότι ανήκει αποκλειστικά στην επιχειρηματική πρωτοβουλία, ενώ οι πολίτες (παραγωγοί και καταναλωτές) «διαπαιδαγωγούνται» με όλα τα μέσα, να παραμένουν σταθερά παθητικοί.» (από συλλογικό κείμενο που κυκλοφορήσαμε ως «Λαϊκή Αλληλεγγύη» τον Ιανουάριο 2010). . Αναδεικνύεται έτσι η επικαιρότητα συνεργατικών Πρωτοβουλιών όπως π.χ. εδώ στην Αθήνα η δημιουργία του Καταναλωτικού Συνεταιρισμού «Προμηθέας Λυόμενος» πρόσφατα, η προσπάθεια σήμερα στην Κεφαλονιά για την δημιουργία μιας «Συναδελφικής Κομπανίας». Είναι σαφές ότι: ο συνεργατικός φορέας δεν είναι κόμμα, αλλά κάτι πολύ πιο πολυσήμαντο. Επιδιώκει ένα κοινωνικό παραγωγικό - αναπτυξιακό μέτωπο σε εθνική κλίμακα. Αυτό συνεπάγεται στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων (μ.Μ.Ε.), δημιουργία εταιρειών λαϊκής βάσης, συνεταιρισμών, ομαδικών καλλιεργειών και κοινοπραξιών, πρωτοβουλίες των εργαζομένων για ματαίωση του αφελληνισμού βιώσιμων επιχειρήσεων, στήριξη μεταποιητικών συνεταιρισμών, ενίσχυση πρωτοβουλιών για αξιοποίηση παραγωγικών δυνατοτήτων. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, μέσα από την ανάγκη μιας συνεργατικής πρωτοβουλίας, προσηλωμένης στην λαϊκή αλληλεγγύη και στην παραγωγική ανασυγκρότηση, δημιουργήσαμε έναν πιλοτικό συνεργατικό φορέα, βασισμένο σε ορισμένες θεμελιακές και απαράβατες αρχές, που είναι και κριτήρια για τις οικονομικές του αποφάσεις, αλλά και για την ανάδειξη των κατάλληλων προσώπων, καθώς και για τις συνεργασίες που θα προωθεί. Ανάμεσα στα άλλα: « 1. Η επιδίωξη ενότητας των δημιουργικών ανθρώπων. 2. Η διαρκής ανατροφοδότηση και κάθετη ανέλιξη του έργου (αναπτυξιακή διάσταση). 3. Η σύζευξη της αλληλεγγύης με την αξιοσύνη. 4. Η αρχή της μορφωτικής αυτονομίας. Για ένα πολιτισμό αλληλεγγύης, δημιουργικότητας, δικαιοσύνης και Αυτοδιάθεσης. ……Επιδιώκει ένα κοινωνικό παραγωγικό - αναπτυξιακό μέτωπο σε εθνική κλίμακα, αρχίζοντας πιλοτικά από πολύ μικρής κλίμακας δραστηριότητες, που μπορεί να αλληλοϋποστηρίζονται με πρωτοβουλίες ανέργων, μικρών παραγωγών, μικροκαλλιεργητών, ή ομάδων καλλιεργητών, μεταποιητικών συνεταιρισμών κ.ο.κ. Έτσι αποσαφηνίζεται το βάθος και το εύρος της σημασίας που δίνουμε σε αυτό που αποκαλούμε ενότητα των δημιουργικών ανθρώπων..» (Μάρτης2013, κείμενο του Συνεταιρισμού Καταναλωτών ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΛΥΟΜΕΝΟΣ) Έτσι αντιμετωπίζεται με καλύτερους όρους η Κρίση διαρκείας που προέκυψε στη Πατρίδα μας. Έτσι διατηρούμε ανοιχτό τον δρόμο για την ουσιαστική λειτουργία της (περιορισμένης σήμερα) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, για την επαναδιεκδίκηση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Αρχιτέκτων- συγγραφέας (δημοσιεύθηκε στον Δρόμο της Αριστεράς 24/10/2015)
Τελικά τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Ξαφνικά σε μία νύχτα του Ιουλίου μεταμορφώθηκε; Μέχρι τότε ήταν όλα καλά; Άλλος παίρνει τα μοιρογνωμόνια και βλέπει μνημονιακή στροφή και μετατόπισή του στην κεντροαριστερά. Άλλος θεωρεί ότι αυτά που κάνει δεν είναι αριστερά, αλλά παραμένει αριστερά γιατί αυτά που κάνει τα κάνει γιατί ασκείται βία πάνω του. Υπάρχουν και άλλοι. Ο καθένας και τα ερμηνευτικά εργαλεία του…
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο από αυτό που έκανε και κάνει. Δεν είχε ως προϋπόθεση προηγούμενου βίου, πολιτική βάση την απόλυτα τριγενή αναγκαία διάσταση: 1. Ρήξη με το παλιό, ανήθικο, ανεπαρκές και κλεπτοκρατικό προσωπικό, 2. Ανασύσταση θεσμών δημοκρατίας και άρνηση του κρατισμού με επανεισαγωγή της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα και 3. Ένα στρατηγικό αναπτυξιακό πρόγραμμα θεμελιωμένο στην Ελληνική ιδιαιτερότητα. Αυτό το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ οργανωτικά προήλθε από σύγκλιση δυνάμεων, άλλες λόγω πολιτικής απαιδευσίας, άλλες λόγω καιροσκοπισμού.
Η εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς με εκδότη τον Ρ. Ρινάλντι υποστήριξε τον Τσίπρα μέχρι το τρίτο μνημόνιο αλλά δεν θέλησε να δει την οδυνηρή πραγματικότητα πολύ πριν την κατάληψη των κυβερνητικών ανακτόρων. Παρά το ότι έχει δημοσιεύσει δικά μου κείμενα στο παρελθόν, δεν δέχτηκε να δημοσιεύσει το παρακάτω που έκανε προφανή την Συριζαίικη πορεία … Ακολουθεί το κείμενο που τους έστειλα πέρυσι, ένα μήνα πριν τις εκλογές της 25ης του Γενάρη και τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. ( γρηγόρης κλαδούχος-ξυλόκαστρο-29/01/2016)
«ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΡΟΥΝΤΥ ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗΣ
Διάβασα το θέμα της εβδομάδας του Δρόμου της Αριστεράς. Κείμενο του Ρ. Ρινάλντι. Αναφέρεται στη σχέση ηθικής και πολιτικής, όπως και στην προστασία του ΣΥΡΙΖΑ από προεκλογικό εισοδισμό αμφισβητούμενης ακεραιότητας. Για να μου δοθεί η ευχέρεια να εντοπίσω ορισμένα κενά των απόψεών του χρειάζομαι ως προαπαιτούμενο την εξής παραδοχή: ότι η πολιτική πρέπει να είναι ηθική, και ότι η ηθική δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα.
1. Στις σημερινές συνθήκες πρώτο ηθικό καθήκον είναι η τιμωρία της ανήθικης κλεπτοκρατικής κάστας. Με πολιτική αλλά και πράξη που να αποδεικνύει ότι οι δημοκρατίες τιμωρούν ενόχους. Όταν δεν δίνεις την μητέρα όλων των μαχών εναντίον της εξουσιαστικής πολιτικής ανηθικότητας δεν έχεις πολλές προϋποθέσεις φερεγγυότητας. Και ανάληψης ρόλου κριτή ηθικότητας.
2. Η προβολή αυτού του ηθικού στοιχείου έπρεπε να είναι κεντρικό στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με το ζήτημα της αποκατάστασης της δημοκρατίας και το μεγάλο θέμα της ανάπτυξης.
3. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε υποβιβάσει το ηθικό ζήτημα και δεν πρόβαλλε ως πρόβλημα μονοδιάστατα το οικονομικό (ως διαμάχη οικονομολόγων στα πάνελ), α) δεν θα βοηθούσε αντικειμενικά στη υποχώρηση του (και πάλι μονοδιάστατου) κινήματος των πλατειών, που αυτό το κίνημα την κλοπή και την ηθική είχε ως πρόταγμα, δεν θα άφηνε την κοινωνία εκτεθειμένη στη δημαγωγία ακροδεξιών και στη συνέχεια δεν θα επέτρεπε σε περίεργους αριστερούς να ταυτίζουν την ελληνικότητα με την ακροδεξιά, β) δεν θα προσέτρεχαν σ αυτόν πολλά ορφανά. Μιλώ για πανεπιστημιακούς και διανοούμενους του ΣημιτοΠαπανδρεϊκού παρελθόντος. Αυτού του ανήθικου, διεφθαρμένου καθεστώτος, και απέναντι στην καταστροφή των παραγωγικών συστημάτων και την τζογοκρατία θα επανέφερε την ηθική της εργασίας, γ) θα είχε βάλλει στην άκρη αντιλήψεις και ανθρώπους (περίεργους αριστερούς θα έλεγα), που προβάλλουν ως κύριο την «πάλη ενάντια στο φασισμό», υποβαθμίζοντας το φασισμό του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου και της εσωτερικού πολιτικού υπηρετικού του προσωπικού, δ) εφόσον θα είχε προβληθεί η ανήθικη πλευρά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, θα είχε δημιουργήσει ένα μεγάλο ρεύμα ενάντια στην ανηθικότητα, ο Κουβέλης δεν θα συνεργαζόταν μαζί τους. Και δεν θα υπήρχε καμιά εσωτερική τριβή για αυτόν σήμερα.
4) Το ζήτημα δεν είναι να κάνεις τους λογαριασμούς , να είσαι αυστηρός με αυτούς που σου χτυπούν την πόρτα σήμερα, αλλά με την πολιτική σου να τους έχεις ήδη αποκλείσει. Γιατί η σωστή πολιτική, στοχοθεσία και η τακτική διαμόρφωσης συσχετισμών είναι ταυτοχρόνως και εφεδρεία και επένδυση στο μέλλον.
Αυτά ισχύουν, όσα κι αν αναθεωρήσουμε ή μάθουμε. Είναι από τα απολύτως αναγκαία μπαγκάζια που σε πολλούς πρόσφερε ο πρώιμος πολιτικός βίος… Η ηθική-δημοκρατία-ανάπτυξη είναι πολιτική οριζόντων. Ακυρώνει και κάθε αγωνία εκ των υστέρων ανάγκης λειτουργίας αποτρεπτικών μηχανισμών.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ 30/12/2014»
Το κείμενο, συνέντευξη, του καθηγητή κοινωνικής λαογραφίας κ. Β. Νιτσιάκου αποδεικνύει ότι ξεκινώντας από τα κάτω, μπορείς να αρθρώσεις ένα πλέγμα τοπικοτήτων, σε μία κατεύθυνση ενός διατοπικού εθνικού προγραμματικού σχεδίου. Μεταφέροντας τις προτάσεις του σε ένα ευρύτερο πολιτικό πεδίο, θα έλεγα ότι απαιτούνται συνδυαστικά:
1.Το κεντρικό κράτος πρέπει να εντάξει την λογική του στην νέα κατανομή και κυρίαρχη επένδυση σε επικοινωνιακές υποδομές, χωροταξικές ιεραρχήσεις υπηρεσιών εκπαίδευσης, σε υποστήριξη των παραγωγικών συστημάτων περιοχών.
2. Γύρω από τις μικρές πόλεις της υπαίθρου ανατροφοδότηση περιοχών εσωτερικής οικονομικής ζωής.
3. Εν τέλει μια πολιτική προσαρμογής στις ιδιαιτερότητες της πολυώνυμης Ελλάδας, και όχι την προσμονή από το κέντρο, από ψηλά και από το εξωτερικό επενδύσεων και εισαγόμενης ανάπτυξης. Εννοείται ότι οι από το εξωτερικό επενδύσεις αυτές πρέπει να υπηρετούν ένα εθνικό πρόγραμμα. Μία αυθεντική ιδέα και γνώση του εαυτού μας και της χώρας είναι το πιο ισχυρό κεφάλαιο, πολύ πιο ισχυρό των χρηματιστηρίων και των «αγορών».
Οι απόψεις του κ. Νιτσιάκου είναι όχι μόνο συνέχεια και αξιοποίηση, συνάντηση της ιστορίας, της γεωγραφίας και της τοπικής κοινωνικής συγκρότησης αλλά και εντάσσεται σε μία νέα αντίληψη συγχρονικής παραγωγικότητας. Ζούμε το τέλος της φορντιστικής παραγωγής, την επάνοδο του ανθρώπου-εργαζόμενου ως συνειδητού προσώπου-δημιουργού. Ο ατομικισμός εξάλλου εξουδετερώνεται και με τη νοηματοδότηση της δημιουργικής πράξης.
Όταν σήμερα το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο εξουδετερώνει εθνικές, περιφερειακές και τοπικές δυνατότητες, δηλαδή ξεχωρίζει την οικονομία από την κοινή ζωή – αυτή είναι η βαθιά σημασία της παγκοσμιοποίησης (Alain Tourain)-, η αξία των απόψεων του κ. Νιτσιάκου είναι στο δρόμο του εκσυγχρονισμού. Για ένα νέο κόσμο όλων των κόσμων, σε αυτό το αμάλγαμα αντιπροσώπευσης, για τις εθνικές αναπτυξιακές πολιτικές υπάρχει μία διέξοδος: η ενίσχυση της στρατηγικής σημασίας των τοπικών συστημάτων(Αrnaldo Bagnasco). (Γ. Κ.)
Ακολουθεί η συνέντευξη του κ. Νιτσιάκου στον Φιλήμονα Καραμήτσο-Εφημερίδα των Συντακτών
Ο κοινοτισμός ως πηγή έμπνευσης μιας νέας οικονομίας
Η κρίση μάς ώθησε στην αναζήτηση νέων ιδεών και νέων τρόπων ζωής από τους παλαιότερους που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση. Πολλά από τα παραδείγματα που αναζητούμε είναι δίπλα μας κι ας μην το γνωρίζουμε
Ο καθηγητής Κοινωνικής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Βασίλης Νιτσιάκος, με πολύχρονο και αναγνωρισμένο διεθνώς έργο, αναδεικνύει το παράδειγμα μιας μικρής ορεινής κοινότητας της Κόνιτσας, στα Μαστοροχώρια, της σημερινής Πηγής, και παλιά Πεκλάρι, στο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις γιαννιώτικες εκδόσεις Ισνάφι, «Πεκλάρι-Κοινωνική οικονομία μικρής κλίμακας».
Μία κοινότητα που ώς τις μέρες μας σχεδόν, τη δεκαετία του ’70, ήταν αυτάρκης, σε μία διαρκή σχέση με το περιβάλλον γύρω της, παράγοντας μια οικονομία βιωματικής αειφορίας και ένα σύστημα κοινοτικού εξισωτισμού, που δεν αποτελούσαν μια εξαίρεση, αλλά μια κοινή συνθήκη για εκατοντάδες χωριά της πατρίδας μας που επιβίωσαν επί αιώνες.
• Μελετήσατε μια κοινότητα που ιστορικά κατάφερνε να αυτοδιαχειρίζεται το φυσικό περιβάλλον και τον τόπο της τροφοδοτώντας όλες τις ανάγκες της. Προσφέρει -δε- κι ένα μοντέλο δημοκρατίας θα λέγαμε, έναν κοινωνικό εξισωτισμό, όπως τον προσδιορίζετε.
Το Πεκλάρι είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, μια περίπτωση μελέτης. Αυτό που περιγράφω και προσπαθώ να ερμηνεύσω ισχύει λίγο-πολύ για όλες τις κοινότητες που εντοπίζονται στη «ζώνη της δρυός» και ιστορικά στηρίχτηκαν για την επιβίωση και αναπαραγωγή τους σε έναν συνδυασμό γεωργίας και κτηνοτροφίας, που συμπληρώνονταν και από άλλες δραστηριότητες, όπως η υλοτομία, η τροφοσυλλογή και από ένα σημείο μετά και η τεχνική εξειδίκευση.
Σε αυτή λοιπόν την κατηγορία των κοινοτήτων, που λειτούργησαν σε μια μεγάλη χρονική διάρκεια σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικής οικονομίας με σχετική αυτονομία, αυτάρκεια και αυτοδιοίκηση, οι άνθρωποι, με βάση τις εστιακές ομάδες και την οικιακή οικονομία, οικειοποιούνταν τους συλλογικούς φυσικούς πόρους με ένα σύστημα βιωματικής αειφορίας και κοινωνικού εξισωτισμού. Αυτό το σύστημα εξασφάλιζε, από τη μια την αναπαραγωγή των φυσικών πόρων και από την άλλη την εξισορρόπηση ανάμεσα στις επιμέρους ανάγκες των εστιακών ομάδων και τη συνολική επιβίωση της κοινότητας.
Κάτι τέτοιο ήταν εφικτό όχι μόνο χάρη στη συνειδητοποίηση του πεπερασμένου χαρακτήρα των φυσικών πόρων και την αίσθηση της συλλογικότητας αλλά και χάρη στο γεγονός ότι ο τρόπος παραγωγής χαρακτηριζόταν από τις αξίες χρήσεις και οι ίδιοι οι φυσικοί πόροι (γη, δάση, νερά κ.λπ.) δεν γίνονται αντιληπτοί σαν ατομικές ιδιοκτησίες αλλά ως κοινά κτήματα, τα οποία χρησιμοποιούσε η κάθε εστιακή ομάδα με βάση τις εκάστοτε ανάγκες της.
Σήμερα, βέβαια, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό σε μια σύγχρονη οικονομία καπιταλιστικού τύπου, ωστόσο το μοντέλο διαχείρισης (βιωματική αειφορία) και το ήθος της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης μπορούν να αποτελέσουν μέρος του αξιακού κώδικα μιας εναλλακτικής ηθικής οικονομίας έστω και σε μικρές κλίμακες.
• Η κοινότητα αντιμετωπίζει το περιβάλλον ως μία ενότητα από το χωράφι μέχρι το δάσος και βρίσκεται σε μια μόνιμη σχέση ανταλλαγής και διαχείρισης. Σε αντίθεση σήμερα εμείς, ως οργανωμένη κοινωνία, προσπαθούμε να «προστατεύσουμε» τη φύση, να κρατήσουμε ανέπαφο το δάσος ή τον παραδοσιακό οικισμό. Και δεν το καταφέρνουμε και πάντα.
Το περιβάλλον σε αυτή την περίπτωση δεν αντιμετωπίζεται σαν ένα σύνολο πόρων προς εκμετάλλευση, αλλά ως ένα σύνολο στοιχείων που συγκροτούν το ίδιο το οικοσύστημα της κοινότητας, όπου δεν υπάρχει η νεωτερική διάκριση «φύσης»-«πολιτισμού» (δεν υπάρχουν καν αυτές οι έννοιες), αλλά ένα ενιαίο σύνολο, μια ενότητα συνυφασμένη με τη μοίρα της κοινότητας (και γι’ αυτό τρόπον τινά καθαγιασμένη), η οποία αντιμετωπίζεται με βάση την ανάγκη της αναπαραγωγής και της ίδιας της κοινότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο υπερτερεί η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, όχι με τη σύγχρονη αστική και αστεακή έννοια του όρου, αλλά με την έννοια της λελογισμένης χρήσης με σκοπό τη μη εξάντληση των «πόρων», από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωση της κοινότητας. Γι’ αυτό και μιλάμε για «βιωματική αειφορία».
Αυτή η αντίληψη είναι πολύ διαφορετική από τις τρέχουσες αντιλήψεις περί προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Και βέβαια αυτή η προσέγγιση αναδεικνύει το γεγονός ότι η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον διαμεσολαβείται από την κοινωνία. Υπό αυτή την έννοια, ο κοινοτισμός θα μπορούσε να αποτελέσει αν όχι ένα πρότυπο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης σήμερα, τουλάχιστον ένα παράδειγμα έμπνευσης μιας εναλλακτικής πολιτικής οικονομίας...
• Η έννοια του σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης σήμερα, είτε από τα αριστερά είτε από τα δεξιά, περιλαμβάνει κυρίως τον ενιαίο, εθνικό σχεδιασμό, χωρίς διαφοροποιήσεις. Κι από πίσω ακολουθεί το λεγόμενο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο ανάπτυξης με ενιαίους οικονομικούς δείκτες κοινούς για όλες τις χώρες. Υπάρχει χώρος για την ανάπτυξη σε μικρούς τόπους; Ακούμε και πολλά για «επιστροφή στη φύση» τώρα με την κρίση ειδικά για τους νέους, αλλά στην πράξη ελάχιστοι «γυρίζουν πίσω».
Νομίζω ότι η περιβόητη «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας δεν μπορεί να γίνει ούτε με ευχολόγια ούτε με αντιγραφή προτύπων ξένων προς την ιστορία αυτού του τόπου. Πρέπει να στηριχτεί σε βιωμένα και δοκιμασμένα μοντέλα κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που αναδεικνύουν και την πολιτισμική ταυτότητα του τόπου, αλλά και προωθούν μαζί με την αειφορία και την κοινωνική αλληλεγγύη και το κοινοτικό ήθος. Μα, μπορεί να γίνουν αυτά τα πράγματα στο πλαίσιο του καπιταλισμού;, θα μπορούσε δικαίως να αναρωτηθεί κανείς.
Νομίζω οι αρχές του κοινοτισμού μπορούν να λειτουργήσουν ακόμα και σε ένα τέτοιο σύστημα, στο μέτρο που θα υπάρξει η ανάλογη πολιτική βούληση, αρκεί να υπάρξει το περιθώριο για την αυτοδιαχείριση μικρών συνεταιριστικού τύπου μονάδων κοινωνικής και ηθικής οικονομίας. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι αυτόνομες κοινότητές μας ήκμασαν στο πλαίσιο ενός φεουδαλικού τρόπου παραγωγής… Το ζήτημα είναι εάν θέλουμε να φύγουμε από το δόγμα της ελεύθερης αγοράς και του άκρατου ανταγωνισμού και ατομικισμού που αυτή παράγει και να δούμε την οικονομία με όρους κοινωνικούς και πολιτισμικούς, δηλαδή να την επαναφέρουμε σε δρόμους ανθρώπινους.
Οσο για την «επιστροφή στη φύση και στις ρίζες», πρέπει να απαλλαγούμε τόσο από τον φολκλορισμό που εξωτικοποιεί το παρελθόν και τους πολιτισμούς του όσο και από τη φυσιολατρία και την «οικολογία του γλυκού νερού», που παράγει και αναπαράγει μια στρεβλή αντίληψη για το φυσικό περιβάλλον, που δεν έχει καμία σχέση με τα ζητούμενα μιας επιστημονικά προσανατολισμένης πολιτικής οικολογίας.
Οι ρητορικές περί απόλυτης προστασίας, που στηρίζονται σε μια ανιστόρητη άποψη περί «παρθένας φύσης», πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε μια ιστορικοποιημένη αντίληψη για το φυσικό περιβάλλον, δηλαδή σε μια διαλεκτική προσέγγιση, η οποία από μόνη της θα προαγάγει μιαν υπέρβαση της διχοτομίας «φύσης/πολιτισμός» και την κατίσχυση του αφηγήματος της ενότητας, ενός αφηγήματος που θα μας βοηθήσει να οικοδομήσουμε και μια μη εργαλειακή, μη εκμεταλλευτική σχέση με το φυσικό περιβάλλον, αλλά και με αυτό που αποκαλούμε «παράδοση».
Μία κοινότητα που ώς τις μέρες μας σχεδόν, τη δεκαετία του ’70, ήταν αυτάρκης, σε μία διαρκή σχέση με το περιβάλλον γύρω της, παράγοντας μια οικονομία βιωματικής αειφορίας και ένα σύστημα κοινοτικού εξισωτισμού, που δεν αποτελούσαν μια εξαίρεση, αλλά μια κοινή συνθήκη για εκατοντάδες χωριά της πατρίδας μας που επιβίωσαν επί αιώνες.
• Μελετήσατε μια κοινότητα που ιστορικά κατάφερνε να αυτοδιαχειρίζεται το φυσικό περιβάλλον και τον τόπο της τροφοδοτώντας όλες τις ανάγκες της. Προσφέρει -δε- κι ένα μοντέλο δημοκρατίας θα λέγαμε, έναν κοινωνικό εξισωτισμό, όπως τον προσδιορίζετε.
Το Πεκλάρι είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, μια περίπτωση μελέτης. Αυτό που περιγράφω και προσπαθώ να ερμηνεύσω ισχύει λίγο-πολύ για όλες τις κοινότητες που εντοπίζονται στη «ζώνη της δρυός» και ιστορικά στηρίχτηκαν για την επιβίωση και αναπαραγωγή τους σε έναν συνδυασμό γεωργίας και κτηνοτροφίας, που συμπληρώνονταν και από άλλες δραστηριότητες, όπως η υλοτομία, η τροφοσυλλογή και από ένα σημείο μετά και η τεχνική εξειδίκευση.
Σε αυτή λοιπόν την κατηγορία των κοινοτήτων, που λειτούργησαν σε μια μεγάλη χρονική διάρκεια σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικής οικονομίας με σχετική αυτονομία, αυτάρκεια και αυτοδιοίκηση, οι άνθρωποι, με βάση τις εστιακές ομάδες και την οικιακή οικονομία, οικειοποιούνταν τους συλλογικούς φυσικούς πόρους με ένα σύστημα βιωματικής αειφορίας και κοινωνικού εξισωτισμού. Αυτό το σύστημα εξασφάλιζε, από τη μια την αναπαραγωγή των φυσικών πόρων και από την άλλη την εξισορρόπηση ανάμεσα στις επιμέρους ανάγκες των εστιακών ομάδων και τη συνολική επιβίωση της κοινότητας.
Κάτι τέτοιο ήταν εφικτό όχι μόνο χάρη στη συνειδητοποίηση του πεπερασμένου χαρακτήρα των φυσικών πόρων και την αίσθηση της συλλογικότητας αλλά και χάρη στο γεγονός ότι ο τρόπος παραγωγής χαρακτηριζόταν από τις αξίες χρήσεις και οι ίδιοι οι φυσικοί πόροι (γη, δάση, νερά κ.λπ.) δεν γίνονται αντιληπτοί σαν ατομικές ιδιοκτησίες αλλά ως κοινά κτήματα, τα οποία χρησιμοποιούσε η κάθε εστιακή ομάδα με βάση τις εκάστοτε ανάγκες της.
Σήμερα, βέβαια, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό σε μια σύγχρονη οικονομία καπιταλιστικού τύπου, ωστόσο το μοντέλο διαχείρισης (βιωματική αειφορία) και το ήθος της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης μπορούν να αποτελέσουν μέρος του αξιακού κώδικα μιας εναλλακτικής ηθικής οικονομίας έστω και σε μικρές κλίμακες.
• Η κοινότητα αντιμετωπίζει το περιβάλλον ως μία ενότητα από το χωράφι μέχρι το δάσος και βρίσκεται σε μια μόνιμη σχέση ανταλλαγής και διαχείρισης. Σε αντίθεση σήμερα εμείς, ως οργανωμένη κοινωνία, προσπαθούμε να «προστατεύσουμε» τη φύση, να κρατήσουμε ανέπαφο το δάσος ή τον παραδοσιακό οικισμό. Και δεν το καταφέρνουμε και πάντα.
Το περιβάλλον σε αυτή την περίπτωση δεν αντιμετωπίζεται σαν ένα σύνολο πόρων προς εκμετάλλευση, αλλά ως ένα σύνολο στοιχείων που συγκροτούν το ίδιο το οικοσύστημα της κοινότητας, όπου δεν υπάρχει η νεωτερική διάκριση «φύσης»-«πολιτισμού» (δεν υπάρχουν καν αυτές οι έννοιες), αλλά ένα ενιαίο σύνολο, μια ενότητα συνυφασμένη με τη μοίρα της κοινότητας (και γι’ αυτό τρόπον τινά καθαγιασμένη), η οποία αντιμετωπίζεται με βάση την ανάγκη της αναπαραγωγής και της ίδιας της κοινότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο υπερτερεί η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, όχι με τη σύγχρονη αστική και αστεακή έννοια του όρου, αλλά με την έννοια της λελογισμένης χρήσης με σκοπό τη μη εξάντληση των «πόρων», από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωση της κοινότητας. Γι’ αυτό και μιλάμε για «βιωματική αειφορία».
Αυτή η αντίληψη είναι πολύ διαφορετική από τις τρέχουσες αντιλήψεις περί προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Και βέβαια αυτή η προσέγγιση αναδεικνύει το γεγονός ότι η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον διαμεσολαβείται από την κοινωνία. Υπό αυτή την έννοια, ο κοινοτισμός θα μπορούσε να αποτελέσει αν όχι ένα πρότυπο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης σήμερα, τουλάχιστον ένα παράδειγμα έμπνευσης μιας εναλλακτικής πολιτικής οικονομίας...
• Η έννοια του σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης σήμερα, είτε από τα αριστερά είτε από τα δεξιά, περιλαμβάνει κυρίως τον ενιαίο, εθνικό σχεδιασμό, χωρίς διαφοροποιήσεις. Κι από πίσω ακολουθεί το λεγόμενο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο ανάπτυξης με ενιαίους οικονομικούς δείκτες κοινούς για όλες τις χώρες. Υπάρχει χώρος για την ανάπτυξη σε μικρούς τόπους; Ακούμε και πολλά για «επιστροφή στη φύση» τώρα με την κρίση ειδικά για τους νέους, αλλά στην πράξη ελάχιστοι «γυρίζουν πίσω».
Νομίζω ότι η περιβόητη «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας δεν μπορεί να γίνει ούτε με ευχολόγια ούτε με αντιγραφή προτύπων ξένων προς την ιστορία αυτού του τόπου. Πρέπει να στηριχτεί σε βιωμένα και δοκιμασμένα μοντέλα κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που αναδεικνύουν και την πολιτισμική ταυτότητα του τόπου, αλλά και προωθούν μαζί με την αειφορία και την κοινωνική αλληλεγγύη και το κοινοτικό ήθος. Μα, μπορεί να γίνουν αυτά τα πράγματα στο πλαίσιο του καπιταλισμού;, θα μπορούσε δικαίως να αναρωτηθεί κανείς.
Νομίζω οι αρχές του κοινοτισμού μπορούν να λειτουργήσουν ακόμα και σε ένα τέτοιο σύστημα, στο μέτρο που θα υπάρξει η ανάλογη πολιτική βούληση, αρκεί να υπάρξει το περιθώριο για την αυτοδιαχείριση μικρών συνεταιριστικού τύπου μονάδων κοινωνικής και ηθικής οικονομίας. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι αυτόνομες κοινότητές μας ήκμασαν στο πλαίσιο ενός φεουδαλικού τρόπου παραγωγής… Το ζήτημα είναι εάν θέλουμε να φύγουμε από το δόγμα της ελεύθερης αγοράς και του άκρατου ανταγωνισμού και ατομικισμού που αυτή παράγει και να δούμε την οικονομία με όρους κοινωνικούς και πολιτισμικούς, δηλαδή να την επαναφέρουμε σε δρόμους ανθρώπινους.
Οσο για την «επιστροφή στη φύση και στις ρίζες», πρέπει να απαλλαγούμε τόσο από τον φολκλορισμό που εξωτικοποιεί το παρελθόν και τους πολιτισμούς του όσο και από τη φυσιολατρία και την «οικολογία του γλυκού νερού», που παράγει και αναπαράγει μια στρεβλή αντίληψη για το φυσικό περιβάλλον, που δεν έχει καμία σχέση με τα ζητούμενα μιας επιστημονικά προσανατολισμένης πολιτικής οικολογίας.
Οι ρητορικές περί απόλυτης προστασίας, που στηρίζονται σε μια ανιστόρητη άποψη περί «παρθένας φύσης», πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε μια ιστορικοποιημένη αντίληψη για το φυσικό περιβάλλον, δηλαδή σε μια διαλεκτική προσέγγιση, η οποία από μόνη της θα προαγάγει μιαν υπέρβαση της διχοτομίας «φύσης/πολιτισμός» και την κατίσχυση του αφηγήματος της ενότητας, ενός αφηγήματος που θα μας βοηθήσει να οικοδομήσουμε και μια μη εργαλειακή, μη εκμεταλλευτική σχέση με το φυσικό περιβάλλον, αλλά και με αυτό που αποκαλούμε «παράδοση».
Διανοούμενοι και πανεπιστημιακοί από όλο τον κόσμο δραστηριοποιήθηκαν υπέρ του Κουρδικού λαού. Ανάμεσα στις 1100 προσωπικότητες ο Νόαμ Τσόμσκυ και πολλοί πανεπιστημιακοί της Τουρκίας.
Ενώ πολλοί πανεπιστημιακοί και δημοκράτες στην Τουρκία είναι υπόδικοι για αυτήν την πρωτοβουλία, η ΑΥΓΗ της Κυριακής προβάλλει στην πρώτη σελίδα της κείμενο του Δημητρίου Αναγνωστάκη που επισημαίνει τα «ανοιχτά μέτωπα αστάθειας στο εσωτερικό της Τουρκίας». Η εφημερίδα μέσω του αρθρογράφου της μας ενημερώνει ότι η Τουρκία «αντιμετωπίζει πλέον δύο μέτωπα τρομοκρατίας». Ποια είναι τα δύο μέτωπα τρομοκρατίας; Ο αρθρογράφος μαζί με τις «επιθέσεις από μέλη του Ισλαμικού κράτους», προσθέτει τις «επιθέσεις από Κουρδικές οργανώσεις, όπως το παράνομο Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΡΚΚ)».
Χρειάζεται μεγάλο θράσος και δημοκρατική αναισθησία να προβάλει με αυτόν τον τρόπο μία «αριστερή» εφημερίδα τον δίκαιο αγώνα ενός ιστορικού λαού, των Καρδούχων του Ξενοφώντα. Να καταφέρεσαι εναντίον του νόμιμου δικαιώματος ενός λαού και να ταυτίζεσαι με το φασιστικό καθεστώς της Άγκυρας σημαίνει ότι έχεις διακόψει τους δεσμούς με ιδανικά ελευθερίας, δημοκρατίας, ανθρωπισμού.
Όπως μας πληροφορεί η ΑΥΓΗ, ο συγγραφέας του κειμένου είναι καθηγητής σε Τουρκικό πανεπιστήμιο. Αυτά που γράφει είναι η προπαγάνδα του Τουρκικού καθεστώτος. Μπορεί να το διαβάσει κάποιος ως εκλαίκευση της δήλωσης των κρατικών αρχών μετά την πρόσφατη βομβιστική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη. Το κείμενο της εφημερίδας είναι μία ακόμα δήλωση συμμόρφωσης προς τας υποδείξεις εξωεθνικών δογμάτων που υποτάσσουν το δίκαιο στα συμφέροντα, στο αίμα και στα εγκλήματα σε βάρος των λαών. Είναι ανοιχτή ιδεολογική συγγένεια και επικοινωνία με παρακρατικούς μηχανισμούς.
Η χώρα δεν έχει ανάγκη διανοούμενους-δασκάλους, υπαλληλικά παπαγαλάκια της κυρίαρχης φασιστικής ιδεολογίας των εργοδοτών τους. Η οικειοποίηση και προπαγάνδα της ρατσιστικής βίας και η στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων από λαούς δεν έχει να κάνει με τον πολιτισμό. Η ΑΥΓΗ δίνει τα διαπιστευτήριά της: έχει ως χρήσιμους την σκοτεινή και πιο αντιδραστική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ένα ρηχό και χρήσιμο διανοητικό στρώμα. Τελικά στην ΑΥΓΗ υπάρχει μεγάλο παρακρατικό βάθος.
(Στην φωτογραφία η Βούλα Δαμιανάκου σε συγκέντρωση Κούρδων στην Αθήνα)
(Στην φωτογραφία η Βούλα Δαμιανάκου σε συγκέντρωση Κούρδων στην Αθήνα)
Κατά την ανακήρυξή του ως επίτιμου δημότη Σύρου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος αναφέρθηκε στην «κοινωνική και οικονομική κρίση» που μαστίζει τη χώρα.Ξυλόκαστρο, 6 Δεκεμβρίου 2015
ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΣΤΟΥΣ Κ. ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΝΙΑΡΡΟ: Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΙΜΩΡΟΣ ΤΟΥ ΨΕΜΜΑΤΟΣ
Το Δημοτικό συμβούλιο της 30. 10.2015 αποτέλεσε μία ακόμα απόδειξη ότι η δημοκρατία, ο διάλογος είναι αγνοούμενες λέξεις. Ήταν ήττα της αυτοδιοίκησης.
Μετά από έξι μήνες ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου έθεσε ως θέμα στην ημερήσια διάταξη το ΑΙΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΗΜΟΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ. Στην συζήτηση του θέματος επεβλήθη μία πρωτότυπη διαδικασία. Πέρα από αυτό, ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου είπε ότι αυτά που είχαν ρωτήσει οι δημότες είχαν απαντηθεί.
ΚΑΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΕΝ ΔΟΘΗΚΕ. Απλώς ο κ. Νιάρρος, πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, προσπάθησε να προστατεύσει τον Δήμαρχο. Νόμισε ότι έτσι έκανε τη δουλειά του. Οι πολίτες όμως έχουμε υποχρέωση να προστατέψουμε το λόγο, το διάλογο, να διερευνήσουμε και αναδείξουμε τους τρόπους προβολής απόψεων και ιδεών. Την δημοκρατία και την διαφάνεια. Πολίτες είναι αυτοί που μετέχουν με προτάσεις ενός καλύτερου μέλλοντος. Η δημοκρατία δεν εξαντλείται στις εκλογές.
Η χρήση των εκλογών ως άλλοθι ολοκλήρωσης της δημοκρατικής διαδικασίας είναι διαχρονικό χαρακτηριστικό του Ελληνικού πολιτικού συστήματος. Αφορά την κεντρική διοίκηση αλλά και την αυτοδιοίκηση. Το κεντρικό, αλλά και τα τοπικά πολιτικά αυτοδιοικητικά συστήματα αυτονομoύνται, έχουν διαρρήξει τους δεσμούς με την κοινωνία και τους πολίτες. Στην τοπική αυτοδιοίκηση αναπαράγεται , ανακυκλώνεται ένα προσωπικό χωρίς ιδέες, σχέδια, νοιώθει όμως περήφανο που κατέχει διακριτή θέση στην τοπική κοινωνική ιεραρχία. Τα αξιώματά τους λειτουργούν ως συμπληρωτικά της ανάγκης τους για κοινωνική αναγνώριση.
Η πολιτική ανεπάρκεια μεταβάλλεται σε έπαρση με προωθητική δύναμη την γοητεία, την αυτοπεποίθηση που παρέχει η ένταξη σε μία προνομιούχο ομάδα. Ξεχνούν πολλά και αποδέχονται για τον εαυτό τους όλα όσα απέρριπταν, όταν λειτουργούσαν ως μεμονωμένα άτομα ή όταν ήταν σε αντιπολιτευτικές θέσεις.
Για αυτό καθεαυτό το θέμα, που ζήτησαν να συζητηθεί οι τριάντα Ξυλοκαστρίτες-Ευρωστίνιοι, για το σκότος που επιβάλλεται σε όσα αφορούν την διαχείριση του ΧΥΤΑ θα μιλήσουμε σε επόμενο σημείωμα. Να υπενθυμίσω ωστόσο ότι ο ΧΥΤΑ κακοδιαχειρίζεται, λειτουργεί έξω από διαδικασίες των προδιαγραφών. Με επιπτώσεις στην υγεία και την τσέπη των δημοτών. Ανοίγουν το δρόμο να προστρέξουμε και εμείς στο μεγάλο εργοστάσιο που ετοιμάζει ο Τατούλης. Σήμερα παραμένουμε στις αιτίες, την προσπάθεια υποτίμησης, απαξίωσης πολιτών και της πρωτοβουλίας τους. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΗ ΗΘΙΚΗ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΚΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑΣ.
ΚΑΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ, ΟΥΤΕ ΓΡΑΠΤΩΣ, -ΟΠΩΣ ΖΗΤΟΥΣΑΜΕ ΜΕ ΑΙΤΗΣΗ-ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ. Στο δημοτικό συμβούλιο επικράτησε η λογική «να ξεπετάξουμε το θέμα». Για να παραφράσουμε λόγια άλλων σημαντικών, οι πολιτικά ασήμαντοι, όπως και οι ανεπαρκείς, αυτοί που δεν έχουν κάτι να πουν, φθονούν την πολιτική και πνευματική γενναιοδωρία, αδυνατούν να συντάξουν σχέδια, να ερμηνεύσουν το σήμερα να κάνουν συλλογισμούς για το κοινό συμφέρον έξω από την αυτοσυντήρησή τους.
Όχι μόνο δεν απάντησαν αλλά όπως διαβάσαμε σε στοιχεία που έδωσε δημοσίευμα του kavosnews.gr, έχει υποχρεωθεί με υπογραφές ο εργολάβος να κρατάει μυστικό ό,τι συμβαίνει στο ΧΥΤΑ.
Κλείνοντας, δύο λόγια για τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου κ. Νιάρρο: Προϋπόθεση διεύθυνσης ενός διαλόγου είναι να κατέχεις την παιδεία του διαλόγου. Και πριν, ή μαζί με αυτό να έχεις λόγο, να προβάλλεις επεξεργασμένες ιδέες. Τότε η τεχνική της διεύθυνσης μιας συζήτησης, η «διαδικασία» σου εξυπηρετεί την επικοινωνία, την ανάλυση, τη σύνθεση. Η διεύθυνση ενός διαλόγου έχει ως προαπαιτούμενο τη γνώση των περιεχομένων της συζήτησης, είναι παιδαγωγική. Ο πρόεδρος είναι παιδαγωγός, δεν είναι παιδονόμος: ο παιδονόμος είναι εργαλείο επιβολής της άποψης, της τάξης και ρυθμίσεων ενός ήδη προρρυθμισμένου μηχανισμού. Χρειάζεται να αντιληφθούν όλοι αυτοί του δημοτικού συμβουλίου, ότι ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΡΟΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ, ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.
Και για τον Δήμαρχο: και άλλη φορά του το είπα και δημόσια. Όταν μιλάει και ξεχνάει πότε άρχισε να μιλάει σημαίνει ότι δεν έχει να πει τίποτα. Είναι η ανασφάλεια αυτού που θέλει να δικαιολογηθεί. Και κάτι ακόμα. Στον Δήμο είμαστε λίγοι και γνωριζόμαστε. Στον τοπικό μικρόκοσμο δεν μπορούμε να κρυφθούμε. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΙΜΩΡΟΣ ΓΙΑ ΨΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΗΜΑ
Δεν θα ξεχάσουμε τα ζητήματα περιεχομένων:
Την διαχείριση του ΧΥΤΑ, το προτεινόμενο τοπικό σχέδιο, που συζητήθηκε «λιγάκι» στο δημοτικό συμβούλιο και αναβλήθηκε, όταν το ζήτησε η ελάσσων μειοψηφία του κ. Ζάρρου, ενώ δεν έγινε δεκτή η αναβολή ,όταν τη ζήτησε η μείζων μειοψηφία του κ. Τσιώτου.
Και για τους πολίτες που το κείμενο-εισήγηση προς διαβούλευση είναι προς το παρόν κρυφό.
Θα χρειασθεί να πούμε και για την ανάληψη από το δήμαρχο στήριξης του συμβούλου του κ. Μπούκλη.
Οπότε, για όλα τα παραπάνω, και άλλα… θα έχουμε συνέχεια.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ
ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ 10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015
Ο σύλλογος, (συν+λέγω),είναι ο κοινός τόπος ανθρώπων που συγκεντρώνονται για να υπερασπιστούν τον λόγο, γιατί ο λόγος, είναι μια απελευθερωτική διαδικασία, είναι η παρακαταθήκη που μας έρχεται από την ιστορία, από την αγορά του δήμου.
Τα τελευταία χρόνια διαβάζω με πολύ μεγάλη προσοχή τα κείμενα όλων των παρατάξεων στις τράπεζες και ειλικρινά κάθε φορά νοιώθω την ίδια απογοήτευση.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό τα συνδικάτα να παρεμβαίνουν για σημαντικά θέματα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
Αν και στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων ανατρέχοντας στις ιστοσελίδες τους θα διαπιστώσει κανείς κείμενα φτωχά σε περιεχόμενο, ιδέες και προτάσεις. (ενδεικτικά αναφέρω ότι στην ιστοσελίδα της ΟΤΟΕ από το 2010 εως2013 υπάρχουν όλα κι όλα τέσσερα κείμενα).
Η αλήθεια είναι ότι το κίνημα των εργαζομένων και στις τράπεζες, όπως δομήθηκε τα τελευταία χρόνια από τα κόμματα βγήκε ηττημένο. Οι κομματικοπειθαρχούντες στα συνδικάτα όταν εκλέγονται για τρείς, τέσσερις και πέντε ολυμπιάδες δεν μπορούν να εκφράσουν την νέα ηθική που έχει ανάγκη το κίνημα των εργαζομένων στις τράπεζες.
Οι αγώνες τα τελευταία χρόνια είναι αμυντικοί, ενώ υπήρχαν οι προϋποθέσεις μιας ουσιαστικής ηγεμονίας. Αν στη προηγούμενη περίοδο, οι στόχοι ήταν η κατοχύρωση και διεύρυνση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, η υπεράσπιση του ημερομίσθιου, των θέσεων εργασίας, σήμερα, που οι όποιες κατακτήσεις υποχωρούν και συρρικνώνονται με απλές ψηφοφορίες και εντολές, οι δράσεις μας πρέπει να αποκτήσουν ένα νέο περιεχόμενο, ιδεών, αξιών και αλληλεγγύης.
Η νέα περίοδος ας αρχίσει με πρωτοβουλίες μεγάλων οριζόντων σε εθνικό επίπεδο. το μήνυμα της νέας περιόδου που διανύουμε είναι το πέρασμα από την εποχή των ανθρώπων-συνθημάτων στη δημιουργία αυθεντικών συνδικαλιστικών κινημάτων .
Ένα πρώτο βήμα, με πρωτοβουλία όλων των συλλόγων στις τράπεζες, η διοργάνωση θεματικών συνεδρίων στη περιφέρεια(Πελοπόννησος, Θεσσαλία- Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη, Κρήτη) για την οικονομία, τον έλεγχο των επενδύσεων, την έξοδο από την κρίση, την οικονομία της γης, σε συνεργασία με τα αντίστοιχα οικονομικά τμήματα των πανεπιστημίων, τα εργατικά κέντρα, τους νέους παραγωγούς και την τοπική αυτοδιοίκηση.
Ένα δεύτερο βήμα, η διοργάνωση ενός διεθνούς στην Αθήνα, στην πρωτεύουσα πόλη του παγκόσμιου πολιτισμού, με θέμα την ελληνική οικονομία και η συμβολή των τραπεζών στην ανάπτυξη. Πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία θα μας βάλει ξανά να σκεφτούμε, να σχεδιάσουμε, να προτείνουμε.
Αυτές οι πρωτοβουλίες θα καταστήσουν το συνδικάτο στις τράπεζες υποκείμενο ενός παραγωγικού, μορφωτικού και ιδεολογικού προτύπου.
Παπαντωνίου Ντίνος
Στέλεχος Εθνικής Τράπεζας
Ανοιχτή συνέλευση την είπαν. Στο Κιάτο αρχές καλοκαιριού. Ομιλητής ο Αλέκος Καλύβης, μέλος της πολιτικής γραμματείας του Συριζα. Πήγαμε για να διαπιστώσουμε τον τρόπο σκέψης του πλησιέστερου προς το κόμμα εκλογικού του δυναμικού. Οι πολίτες, του κάτω επιπέδου της πολιτικής και οργανωτικής πυραμίδας έκαναν μία αυστηρή κριτική στα όρια της ρήξης. Είχαν όμως ένα αρχειακό λάθος: έκριναν με βάση το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Και τη συνέπεια ως προς αυτό. Το αρχειακό λάθος ξεκινάει από την απόδοση νοήματος στη λέξη πρόγραμμα. Το επόμενο λάθος είναι να αποδίδεις νόημα στη «ρήξη» που δεν αντιστοιχεί.
Η λέξη πρόγραμμα δεν μπορεί να εκφυλίζεται σε ζήτημα χρηματικής αναδιανομής. Το πρόγραμμα στην πολιτική είναι σώμα προτάσεων θεσμικών, αναπτυξιακών, δομικών αλλαγών. Το λεγόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αποδεικνύει ότι και ο Σύριζα έχει εγκλωβιστεί σε μία οικονομίστικη αντίληψη. Είναι οι ίδιοι που τα αιτήματα των πλατειών τα οποία πρωταρχικά έθεταν το ζήτημα της κάθαρσης από τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την τιμωρία των ενόχων και των μιζοκομμάτων, τα μετέφεραν, τα υποβίβασαν σε οικονομική κριτική προς την ασκούμενη. Και μάλιστα από την τηλεόραση. Έκαναν δηλαδή συνδικαλισμό. Το πρόβλημα δεν είναι άσκηση διαφορετικής πολιτικής στην αναδιανομή. Η χώρα δεν έχει ανάγκη οικονομολόγων, αλλά πολιτικών. Με ιδέες μετασχηματισμών, με σχέδιο.
Να δούμε ένα παράδειγμα.
Την ίδια ημέρα η ΑΥΓΗ κυκλοφόρησε με τίτλο «Γ. Βαρουφάκης: το σχέδιο για την έξοδο της χώρας στις αγορές». Μεγάλη επιτυχία είναι να σχεδιάσουμε πώς θα μπορούμε να ξαναδανειζόμαστε. Η διαφορά θα είναι να δανειζόμαστε από τις αγορές. Είναι και αυτή μια οικονομική αντίληψη, μια θεωρία. Αυτά τα λέει ένας οικονομολόγος (και τα προβάλλει μία εφημερίδα) που έχει τόσο μεγάλες αντιληπτικές πολιτικές δυνατότητες, που έγινε και σύμβουλος του Γιώργου για να του γράφει και τους λόγους, αυτού του μεγαλύτερου πολιτικού εγκληματία της χώρας.
Δεύτερη λέξη που απαιτεί καθορισμό ισχυρού πολιτικού νοήματος είναι η «ρήξη». Ένα κόμμα κρατιστικό, έχει ανάγκη αυτό τον μηχανισμό. Όχι για να κυβερνήσει, να το αλλάξει, αλλά να το χρησιμοποιήσει για την δική του πολιτική κυριαρχία. Ενώ ρήξη σημαίνει ρήξη με την πολιτική, τις ιεραρχήσεις, τις συμπεριφορές που μας έφεραν ως εδώ. Ρήξη με ιδέες και ανθρώπους φορείς αυτών των ιδεών. Ρήξη με το παρελθόν και το παλιό. Όμως ο Συριζα έρχεται από τα παλιά, αν και η σημερινή του εκλογική εκτίναξη είναι προϊόν της κρίσης. Οι εσωτερικοί λογαριασμοί με το παρελθόν και τους ανθρώπους του σημαίνουν ρήξη. Και προϋπόθεση για κάθε εξωτερική διαπραγμάτευση.
Στο Κιάτο, χθες, παρακολουθήσαμε έναν οργανωτικό συνδικαλισμό. Ο ομιλητής, ως παλιός συνδικαλιστής είχε πείρα. Όπως οι κυνηγοί που γνωρίζουν τα περάσματα. Ήταν και της Αριστερής Πλατφόρμας. Ήταν του …φταίμε κι εμείς, «θα επιχειρήσουμε να τα κάνουμε…», …διαφορετικές οι συνθήκες, για το PSI ότι ήταν «βλακώδης…», δεν μπορούμε γιατί κι ο κόσμος δεν είναι… Τελικά δικαιολόγησε, απέφυγε, δεν γνωρίζω αν για τους Συριζίτες «το έσωσε».
Πιστοποιήθηκαν τρία πράγματα:
Α) Άγνοια της υπόθεσης (ας την πούμε κι έτσι) ότι πολιτική είναι ΚΑΙ το τι κάνουν οι άνθρωποι, εκτός από αυτούς που κατέχουν θέσεις εξουσίας,
Β) Θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ανθρώπους από την Αθήνα να μας μεταφέρουν την πληροφόρηση και τη «γραμμή», και
Γ) Ο Συριζα, συνεχίζει την πορεία από το σημείο που κουράστηκαν οι άλλοι. Ανανεώνει τη συναίνεση με μια νέα εικόνα.
Πιστοποιήθηκε ακόμα ότι απαιτείται ένα ιστορικό υπόβαθρο βάθους χρόνου, απόστασης από το πρόσφατο παράδειγμα, ιδέες στρατηγικού χρόνου, δηλαδή μορφωτική και πολιτική επάρκεια.
Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο 2/6/2015
Εδώ και χρόνια η παραλία υποβαθμίζεται, μετατρέπεται σε ομοιογενή και αόριστο τόπο. Μάλλον έχει απολέσει τα χαρακτηριστικά τόπου. Αναγνωρίζεται πλέον ως μία ζώνη που νοηματοδοτείται ως καταναλωτικός χώρος με διάσταση μόνο μιας ομοιότροπης ψυχαγωγίας. Χωρίς σταθερά αναγνωρίσιμα Ξυλοκαστρινά ταυτοτικά στοιχεία.
Η συνειδησιακή και χωροταξική επιβολή μονοκαλλιέργειας είναι αποτέλεσμα πολιτισμικών ιεραρχιών που υποβαθμίζουν τα ζώντα υλικά ταυτοτικά στοιχεία. Φέρνει σε δεύτερη μοίρα τις αξίες της παραλίας ,όπως ο Άγιος Βλάσης. Εμποδίζει το μυαλό των πολιτών, αλλά και όσων έχουν την ευθύνη τοπικής διεύθυνσης, της δημοτικής αυτοδιοίκησης, να σκεφθούν μία αναδομημένη, πάνω σε συνέχειες και ρήξεις πόλη. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τα παιδιά: δεν είναι σε θέση να αξιολογήσουν, να γνωρίσουν το περιβάλλον τους. Είναι γνωστό ότι η ταυτότητα του χώρου που θα αποκτήσει ένα παιδί επηρεάζεται από την κοινωνική σημασία που οι άλλοι δίνουν σε αυτό το χώρο.
Όπως σεβόμαστε, όμως, το φυσικό εδαφικό ανάγλυφο, άλλο τόσο πρέπει να σεβόμαστε την ιστορική υλική διαστρωμάτωση. Ο Ναός του Αγίου Βλασίου αποτελεί ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την φυσιογνωμία της πόλης. Είναι ένα από τα ισχυρά χαρακτηριστικά στοιχεία που διαμορφώνουν το αίσθημα της κοινότητας ανθρώπων. Είναι δομικό στοιχείο που συνδιοργανώνει την εικόνα της πόλης. Θα έπρεπε να γνωρίζουν οι αρμόδιοι ότι κάτι σημαίνει ότι η πλατεία ονομάζεται «Αγίου Βλασίου», και επόμενα ότι από το Ναό νοηματοδοτείται ο ευρύτερος χώρος. Και δεν μπορεί να γίνει παιδική χαρά «Αγίου Βλασίου», ή κάτι άλλο, εξωγενές, βίαια παρεμβατικό.
Όταν οι άνθρωποι και οι φορείς αδυνατούν να κάνουν αλλαγές στο χώρο τους σημαίνει ότι δεν γνωρίζουν τον συλλογικό εαυτό τους. Όταν ο δήμαρχος με τις ψήφους των συμβούλων του αποφάσισε στο δημοτικό συμβούλιο να αλλάξει την πλατεία Βόρεια του Ναού, να κάνει μία γενική πλακόστρωση, απέδειξε ότι δεν έχει συνείδηση πόλης, δεν γνωρίζει ότι η αξιολόγησή του εδράζεται στην γνώση και διαχείριση του δημόσιου λόγου, έργου και χώρου.
Όπως εισηγήθηκε ο δήμαρχος στο συμβούλιο, θα ισοπεδωθεί, θα μπουν πλάκες σε όλο το χώρο για να γίνει «ελεγχόμενη», «ωραία»… Αυτή η πρόταση του δημάρχου και των συμβούλων του κοινωνεί απουσία σκέψης, σεβασμού προς το κληροδοτημένο μνημειακό απόθεμα, έλλειμμα επινοητικότητας.
Αν ήθελαν να κάνουν κάτι καλλίτερο έπρεπε να το τεκμηριώσουν, αλλά δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να προσέξεις ότι με την ανάπλαση του 1998, ο περίβολος του Ναού αντιμετωπίζεται μορφολογικά ενιαία Βόρεια και Νότιά του, και ότι η δομική τεχνική των παρτεριών έχει μία αισθητική συνάφεια και επικοινωνία.
Το περίεργο είναι ότι ο δήμαρχος επέμεινε το έργο να το κάνει ιδιώτης εργολάβος. Ενώ οι υπηρεσίες του Δήμου έχουν κάνει μεγαλύτερα έργα. Και το άλλο: κατά τη διάρκεια της εισήγησής του στο Δ. Σ. δύο φορές αναφέρθηκε στο ότι «δεν είχε μπροστά του να δείξει αυτά που είχε προγραμματίσει». Πέρασαν εβδομάδες και όταν του ζήτησα να μου δείξει το σχέδιο που είχε προγραμματίσει, μου είπε ότι είχε δώσει εντολή να το συντάξουν…
Η αδυναμία του δημάρχου και των συμβούλων της παράταξής του που υπερψήφισαν την πρότασή του βρίσκεται στην άγνοια του κοινωνικού και υλικού περιβάλλοντος της πόλης και του Δήμου. Τα είχαμε πει, το ίδιο είχε αποδείξει με την παρουσία του στην εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα». Η άγνοια του πεδίου διαχείρισης οδηγεί σε λάθος κατευθύνσεις, επένδυση όχι στα καίρια, παρεμβάσεις ασχήμιας, φτωχοποίησης ή μικρής αποδοτικότητας. Το ιερό και το βέβηλο πολλές φορές δεν απέχουν και πολύ.
Υ/Γ: Απευθύνομαι στους πρώην δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους, παρατάξεις που δεν ψήφισαν το έργο της «ανάπλασης» όπως το προτείνει η κυβερνώσα πλειοψηφία του δήμου, αλλά και όλους τους συλλόγους, τους εκκλησιαστικούς φορείς, τους πολίτες που διαφωνούν με την φτωχοποίηση του περιβάλλοντος της πόλης. Όσοι ενδιαφέρονται μπορούμε να βρεθούμε σε αυτό τον χώρο, σε χρόνο που θα αποφασίσουμε από κοινού.
Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο 12 Οκτωβρίου 2015
· Είμαστε υποχρεωμένοι για μια ακόμη φορά να καταγγείλουμε την παρανομία που γίνεται στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ.
Απαγορεύεται από τους περιβαλλοντικούς όρους και τη ΜΠΕ, ο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ να δεχθεί απορρίμματα άλλων περιοχών πλην των Δήμων ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ – ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ και του τ. Δήμου ΦΕΝΕΟΥ (μόνο του σημερινού διαμερίσματος ΦΕΝΕΟΥ του Δήμου ΣΙΚΥΩΝΙΩΝ).
Μέχρι χθες ίσχυε το ομόφωνο ψήφισμα του Δήμου ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ, που ρητά έγραφε ότι στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ δεν θα πάει ούτε ένας τόνος σκουπιδιών πλην των τριών παραπάνω επιτρεπομένων περιοχών.
· Είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίσουμε στους συμπολίτες ορισμένα κρίσιμα στοιχεία:
Ο πληθυσμός του Δήμου ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ – ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ σύμφωνα με την τελευταία απογραφή ανέρχεται σε 17.365 κατοίκους.
Το διαμέρισμα του ΦΕΝΕΟΥ αριθμεί 1.342 κατοίκους.
Το σύνολο λοιπόν των κατοίκων που επιτρέπεται να αποστέλλουν απορρίμματα στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ είναι 18.707 κάτοικοι.
Τα διαμερίσματα ΣΙΚΥΩΝΙΩΝ (Δήμου ΚΙΑΤΟΥ) και ΣΤΥΜΦΑΛΙΑΣ αριθμούν συνολικά 21.452 κατοίκους.
Ο συνολικός πληθυσμός του Δήμου ΒΕΛΟΥ – ΒΟΧΑΣ ανέρχεται σε 19.027 κατοίκους.
Από τα τρία παραπάνω νούμερα εμφανίζεται ένα πρώτο συμπέρασμα τριπλασιασμού του πληθυσμού του οποίου τα απορρίμματα αυτή τη στιγμή φθάνουν στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ.
Ο ίδιος ο κ. Δήμαρχος στο Δ.Σ. της 10-08-15 παραδέχθηκε ότι καθημερινά εισέρχονται στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ 40- 45 τόνοι. Παράλληλα κατέθεσε στο Δ.Σ. πρόχειρα στοιχεία, στα οποία εμφανίζεται ο όγκος των απορριμμάτων που ημερησίως φθάνουν στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ – ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ & ΦΕΝΕΟ και ανέρχονται στους 27,8 τόνους ημερησίως.
Πέραν όμως των ποσοτήτων που παρανόμως υπερβαίνουν τα επιτρεπόμενα, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και το γεγονός της ποιότητας των σκουπιδιών που φθάνουν στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ. Για παράδειγμα η περιοχή του ΦΕΝΕΟΥ, μολονότι σε πληθυσμό αποτελεί το 13,94% του πληθυσμού που επιτρέπεται να πηγαίνουν τα απορρίμματα στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ, σύμφωνα με τα πρόχειρα στοιχεία που κατέθεσε ο κ. Δήμαρχος, ημερησίως αποτίθενται από το Δήμο ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ – ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ 18,18 τόνοι, ενώ από το ΦΕΝΕΟ 9,64 τόνοι.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία αποδεικνύουν την επιβάρυνση που υφίστανται ο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ από την απόθεση των απορριμμάτων του ΚΙΑΤΟΥ και πολύ περισσότερο με την προσθήκη εκείνων του ΒΕΛΟΥ – ΒΟΧΑΣ.
Γίνεται σαφές ότι μέσα στους καλοκαιρινούς μήνες με τις ιδιαίτερα αρνητικές συνθήκες που επικρατούν, ο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Μια επιτόπια αυτοψία από ειδικούς μπορεί κάλλιστα να διαπιστώσει αν τηρούνται οι προβλεπόμενες προδιαγραφές λειτουργίας του ΧΥΤΑ. Γίνεται φανερό ότι αν επέμβουν οι αρμόδιες Υπηρεσίες Ελεγκτών – Επιθεωρητών Περιβάλλοντος της Περιφέρειας και του ΥΠΕΚΑ με την επιτόπια αυτοψία θα μπορέσουν να διαπιστώσουν και να απαντήσουν για τη λειτουργία του ΧΥΤΑ στα παρακάτω:
1. Την προεργασία και την όλη λειτουργία του συστήματος για τα στραγγίσματα. Ο έλεγχος κρίνεται απαραίτητος όχι μόνο στο χώρο και τις εγκαταστάσεις του ΧΥΤΑ για το υπόψη θέμα αλλά και για τις εγκαταστάσεις του όμορου Βιολογικού καθαρισμού, αφού επιφανειακός αγωγός οδηγεί από τον ΧΥΤΑ στην εκβολή του μηχανισμού του Βιολογικού καθαρισμού.
2. την ύπαρξη του φαινομένου του αφρισμού καθώς επίσης τις πιθανές αρνητικές συνέπειες που τα ακατέργαστα στραγγίσματα δημιουργούν στην λειτουργία του μηχανισμού του Βιολογικού καθαρισμού. Να ελεγχθεί και διαπιστωθεί η πιθανότητα όχι μόνο ρύπανσης αλλά και μόλυνσης της ατμόσφαιρας και εν γένει της περιβαλλοντικής προστασίας που οδηγεί πιθανά και στη μόλυνση των υδάτων της περιοχής εκβολής του Βιολογικού καθαρισμού στην περιοχή ΚΑΜΑΡΙ. Γιατί δεν γίνονται εργαστηριακές μετρήσεις των νερών της θάλασσας στην ευρύτερη περιοχή; Ας μην επικαλούνται ορισμένοι τη δαπάνη για την εργαστηριακή εξέταση, γιατί το ποσό για την πρώτη γνωμοδότηση είναι ευτελές (100 ευρώ).
3. Από τα στοιχεία που ζητήθηκαν από το Δήμο και προσωπικά τον κ. Δήμαρχο, που είναι και Πρόεδρος του οργάνου λειτουργίας του ΧΥΤΑ (ΦΟΔΣΑ) δεν προκύπτουν τα απαραίτητα για το καλώς έχει, ιδιαίτερα των στραγγισμάτων, αλλά και του βιοαερίου. Η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων και οι περιβαλλοντικοί όροι προβλέπουν την κατασκευή εγκαταστάσεων για την αντιμετώπιση του βιοαερίου. Επειδή δεν μας δόθηκαν τα σχετικά στοιχεία θα πρέπει να διαπιστωθεί ή όχι η επικίνδυνη συσσώρευση μεθανίου και βιοαερίου.
4. Υπάρχουν όγκοι (τόνοι) απορριμμάτων τα οποία μένουν εκτεθειμένα σε συνθήκες θερμοκρασίας Ιουλίου χωρίς την προβλεπόμενη άμεση και σωστή επεξεργασία.
Επιπλέον, ας αναλογιστούν οι αρμόδιοι τις ευθύνες τους, όταν τα παραπάνω διαπιστώνονται το μήνα Ιούλιο με τον ερχομό των επιπλέων σκουπιδιών του ΚΙΑΤΟΥ, τι πρόκειται να συμβεί με την προσθήκη και εκείνων του ΒΕΛΟΥ – ΒΟΧΑΣ.
Τελευταίο αφήσαμε ένα σοβαρό θέμα, που θα απασχολήσει ιδιαίτερα τους κατοίκους του ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ, το οικονομικό. Ο κ. Δήμαρχος δήλωσε ότι το κόστος λειτουργίας του ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ ανέρχεται στο ποσό των 23 ευρώ/τόνο. Εμμέσως πλην σαφώς, μολονότι η διαχείριση του ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ ανήκει στο ΦΟΔΣΑ και θα έπρεπε η Περιφέρεια να είχε επιλύσει το πρόβλημα των εξόδων λειτουργίας του, ο κ. Δήμαρχος είπε στο Δ.Σ. ότι ο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ, εφόσον είναι του ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ, τα έξοδα λειτουργίας πρέπει να τα πληρώνουν οι ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΙΝΟΙ. Δηλαδή, οι κάτοικοι του ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ, προβλέπεται να υποστούν τις επιπτώσεις μόλυνσης του Περιβάλλοντος (ατμόσφαιρα, κυκλοφορικό, υδροφόρος ορίζοντας, ποιότητα θαλάσσιων υδάτων, γεωργική γη κλπ), και επιπλέον να πληρώσουν 23 ευρώ για κάθε τόνο σκουπιδιών που έρχονται από το ΚΙΑΤΟ και το ΒΕΛΟ.
Αγαπητέ κ. Δήμαρχε και Δημοτικοί Σύμβουλοι της πλειοψηφούσας παράταξης, είναι δυνατόν η απόφαση για την διαχείριση και διάθεση των απορριμμάτων του ΒΕΛΟΥ – ΒΟΧΑΣ στο ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ να παίρνεται από το ΦΟΔΣΑ με 4 εκ των 7 μελών και μάλιστα 1 μήνα μετά την υποβολή του αιτήματος από το Δήμο;
Είναι τυχαίο το γεγονός να παίρνεται η απόφαση από το ΦΟΔΣΑ και κατόπιν εορτής να ζητείται η σύμφωνη γνώμη του Δ.Σ. του Δήμου ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ;
Είναι ή όχι παράνομη η συγκεκριμένη απόφαση του ΦΟΔΣΑ και πλέον του Δ.Σ. του Δήμου ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ, σύμφωνα με τα ισχύοντα για τη λειτουργία του ΧΥΤΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ;
Τηρούνται ή όχι τα προβλεπόμενα προαπαιτούμενα για τη διαχείριση και διάθεση απορριμμάτων άλλων περιοχών όπως του ΚΙΑΤΟΥ και του ΒΕΛΟΥ – ΒΟΧΑΣ;
Έχουν υποβληθεί στις αρμόδιες αρχές και έχουν τύχει των απαιτούμενων εγκρίσεων οι επιπλέον δράσεις στον ΧΥΤΑ, αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε σαφή παράβαση των προβλεπομένων περιβαλλοντικών όρων;
Κλείνοντας την παρέμβαση μας αυτή για άλλη μια φορά ας σταματήσει η υποκρισία περί αλληλεγγύης. Η αδιαφορία, η ασυδοσία και η παρανομία δεν ξεπληρώνεται με τους νόμιμους γείτονες. Οι αρμόδιοι και οι υπεύθυνοι των ανεξέλεγκτων χωματερών σκουπιδότοπων του βρώμικου παρελθόντος δεν έχουν την τόλμη να εμφανιστούν και να ζητήσουν ούτε μια συγγνώμη. Μετά τις τελευταίες κρίσιμες εξελίξεις εμείς δεν έχουμε να προτείνουμε παρά μόνο δύο πράγματα:
1. Ενημέρωση και κινητοποίηση του κόσμου,
2. Άμεση επέμβαση και αξιοποίηση όλων των προβλεπόμενων νόμιμων διαδικασιών.
ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ 11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΠΟΥΜΗΣ
H ΧΩΡΑ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΩΝ, ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ,ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ.
(Γράφει ο Ντίνος Παπαντωνίου)
Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί όχι μία ,όχι δύο αλλά τρείς εθνικές υποχωρήσεις και ταπεινώσεις στη λογική των τελεσιγράφων. Η αρχή έγινε από τα Ίμια το 1996,συνεχίσθηκε τον Ιούλιο του 1997 με την συμφωνία της Μαδρίτης και την αναγνώριση των ζωτικών συμφερόντων της άγκυρας στο αιγαίο και ολοκληρώθηκε με το μεγαλύτερο σκάνδαλο ηθικής, αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας της χώρας με την παράδοση του Οτσαλάν.
Τα τελεσίγραφα σήμερα επιστρέφουν ως καταιγίδα από τα οικονομικά κέντρα της Ευρώπης. Παρακολουθήστε τα πρώτα πέντε λεπτά των δελτίων του τηλεοπτικού πριγκιπάτου και τις τρομοκρατικές αφηγήσεις(ρεπορτάζ τα λένε ανώνυμων κα μόνο ανώνυμων κύκλων), κάποιων δήθεν ανταποκριτών (σκουπίδια των διαδρόμων σε Βρυξέλες, Βόννη λέω εγώ.) Η παράδοση της Ελλάδας είναι ένα διαρκές έγκλημα με αρχή το 1989.Το πολιτικό προσωπικό της χώρας ανεπαρκές,φοβικό,εξαρτημένο,δεν ήταν σε θέση να ερμηνεύσει την θέση της Ελλάδας στην νέα γεωπολιτική πραγματικότητα.
Ένα από τα σπουδαιότερα ελλείμματα της αστικής ολοκλήρωσης στην Ελλάδα είναι αυτό που έγραψε ένας μεγάλος έλληνας διανοητής(δυστυχώς δεν ζει σήμερα),ο Παναγιώτης Κονδύλης.Ότι η αιτία της παρακµής και των δεινών της χώρας δεν οφείλεται στους αστούς αλλά στην απουσία τους. Στην Ελλάδα ο όρος αστική τάξη εισήχθη µε την αρνητική σηµασία του, δηλαδή ως ο αντίπαλος της εργατικής τάξης. Αντιθέτως, στη ∆υτική και Κεντρική Ευρώπη ο αστός εµφανίζεται ιστορικά ως ο κύριος κοινωνικός αντίπαλος της αριστοκρατίας και της κληρικοκρατίας. Αυτή η έλλειψη θα ήταν το λιγότερο, αν δεν συνοδευόταν από την απαξίωση των αξιών του αστισµού και της νεωτερικότητας. Από τον ελληνικό ορίζοντα του νόθου αστισµού απουσιάζει η προµηθεϊκή διάσταση του αστικού πολιτισμού, σύµφωνα µε την οποία ο αστός είναι ο καινοτόμος φορέας της πειθαρχημένης ζωής και των μακροπρόθεσμων στόχων.
Το πολιτικό προσωπικό μεταπολεμικά και κυρίως μεταπολιτευτικά, με τη δημιουργία του κράτος-πρωτεύουσα νέκρωσε νομοτελειακά την ύπαιθρο χώρα. Όσους έμειναν εκτός της αθηναϊκής χωματερής, τους εκμαύλισε η ψηφοθηρία εθίζοντάς τους στην επιδότηση της αεργίας τους με τα ψυχία των ευρωπαϊκών “πακέτων”. Σε αρκετές περιπτώσεις το δομημένο περιβάλλον της “υπαίθρου” συναγωνίζεται (με αξιώσεις) τις πιο ανυπόφορες και αβίωτες συνοικίες της πρωτεύουσας…
Δεν υπάρχει ελπίδα ανάπτυξης αν δεν ξαναγαπήσουμε τον τόπο μας και επανασχεδιάσουμε τη γεωοικονομία μας. Ο επανασχεδιασμός θα φέρει προκοπή, όχι η σκλαβιά στα δανεικά. Θα δημιουργήσει μάστορες, όχι ευέλικτους “εργαζόμενους”. Θέλουμε τη χαμένη μας περηφάνια, την περηφάνια του δημιουργού, όχι του επαίτη».
Ντίνος Παπαντωνίου
(Γράφει ο Ντίνος Παπαντωνίου)
Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί όχι μία ,όχι δύο αλλά τρείς εθνικές υποχωρήσεις και ταπεινώσεις στη λογική των τελεσιγράφων. Η αρχή έγινε από τα Ίμια το 1996,συνεχίσθηκε τον Ιούλιο του 1997 με την συμφωνία της Μαδρίτης και την αναγνώριση των ζωτικών συμφερόντων της άγκυρας στο αιγαίο και ολοκληρώθηκε με το μεγαλύτερο σκάνδαλο ηθικής, αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας της χώρας με την παράδοση του Οτσαλάν.
Τα τελεσίγραφα σήμερα επιστρέφουν ως καταιγίδα από τα οικονομικά κέντρα της Ευρώπης. Παρακολουθήστε τα πρώτα πέντε λεπτά των δελτίων του τηλεοπτικού πριγκιπάτου και τις τρομοκρατικές αφηγήσεις(ρεπορτάζ τα λένε ανώνυμων κα μόνο ανώνυμων κύκλων), κάποιων δήθεν ανταποκριτών (σκουπίδια των διαδρόμων σε Βρυξέλες, Βόννη λέω εγώ.) Η παράδοση της Ελλάδας είναι ένα διαρκές έγκλημα με αρχή το 1989.Το πολιτικό προσωπικό της χώρας ανεπαρκές,φοβικό,εξαρτημένο,δεν ήταν σε θέση να ερμηνεύσει την θέση της Ελλάδας στην νέα γεωπολιτική πραγματικότητα.
Ένα από τα σπουδαιότερα ελλείμματα της αστικής ολοκλήρωσης στην Ελλάδα είναι αυτό που έγραψε ένας μεγάλος έλληνας διανοητής(δυστυχώς δεν ζει σήμερα),ο Παναγιώτης Κονδύλης.Ότι η αιτία της παρακµής και των δεινών της χώρας δεν οφείλεται στους αστούς αλλά στην απουσία τους. Στην Ελλάδα ο όρος αστική τάξη εισήχθη µε την αρνητική σηµασία του, δηλαδή ως ο αντίπαλος της εργατικής τάξης. Αντιθέτως, στη ∆υτική και Κεντρική Ευρώπη ο αστός εµφανίζεται ιστορικά ως ο κύριος κοινωνικός αντίπαλος της αριστοκρατίας και της κληρικοκρατίας. Αυτή η έλλειψη θα ήταν το λιγότερο, αν δεν συνοδευόταν από την απαξίωση των αξιών του αστισµού και της νεωτερικότητας. Από τον ελληνικό ορίζοντα του νόθου αστισµού απουσιάζει η προµηθεϊκή διάσταση του αστικού πολιτισμού, σύµφωνα µε την οποία ο αστός είναι ο καινοτόμος φορέας της πειθαρχημένης ζωής και των μακροπρόθεσμων στόχων.
Το πολιτικό προσωπικό μεταπολεμικά και κυρίως μεταπολιτευτικά, με τη δημιουργία του κράτος-πρωτεύουσα νέκρωσε νομοτελειακά την ύπαιθρο χώρα. Όσους έμειναν εκτός της αθηναϊκής χωματερής, τους εκμαύλισε η ψηφοθηρία εθίζοντάς τους στην επιδότηση της αεργίας τους με τα ψυχία των ευρωπαϊκών “πακέτων”. Σε αρκετές περιπτώσεις το δομημένο περιβάλλον της “υπαίθρου” συναγωνίζεται (με αξιώσεις) τις πιο ανυπόφορες και αβίωτες συνοικίες της πρωτεύουσας…
Δεν υπάρχει ελπίδα ανάπτυξης αν δεν ξαναγαπήσουμε τον τόπο μας και επανασχεδιάσουμε τη γεωοικονομία μας. Ο επανασχεδιασμός θα φέρει προκοπή, όχι η σκλαβιά στα δανεικά. Θα δημιουργήσει μάστορες, όχι ευέλικτους “εργαζόμενους”. Θέλουμε τη χαμένη μας περηφάνια, την περηφάνια του δημιουργού, όχι του επαίτη».
Ντίνος Παπαντωνίου
(δημοσιευμένο κείμενο-εισαγωγικό προσεχούς σχολιασμού της πρόθεσης του Δημάρχου να γκρεμίσει ό,τι υπάρχει στην πλατεία βόρεια του Αγίου Βλασίου και να την κάνει ένα «ίσιωμα»)
Όταν ένας οργανισμός δεν πάει καλά ψάχνουμε τις αιτίες, κάνουμε μία διάγνωση. Να συζητήσουμε σοβαρά όταν αυτός ο οργανισμός είναι μία τοπική κοινωνία. Όταν αυτή δεν μπορεί να κάνει ένα τοπικό έργο, να το ολοκληρώσει. Οι αποθήκες Φραντζή μόλις ξεκίνησαν σταμάτησαν. Ξεκίνησε η ανάπλαση του δεύτερου τμήματος της παραλίας. Μετά από λίγο το έργο σταμάτησε και αυτό. Θα συζητήσουμε, θα βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα για την παθολογία αυτής της ανικανότητας;
Α. Τις Δημοτικές Αρχές συνοδεύει –πέρα από άλλα –και μία ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ. Από την απόφαση προγραμματισμού ενός έργου μέχρι και την υλοποίησή του συναντώνται διαλεκτικά τρείς λειτουργικές συνιστώσες: η τοπική πολιτική εξουσία, οι τεχνοκράτες-επιστήμονες- σχεδιαστική ομάδα και η κοινωνία πολιτών. Αν αυτές οι τρείς συνιστώσες λειτουργούν ανεξάρτητα και δεν έρχονται σε μία συνομιλία, δεν φθάνουμε σε μία γόνιμη αποτελεσματικότητα. Γιατί εμφανίζεται ο αυταρχισμός σε όλες τις μορφές του, η απολυτότητα του τεχνοκρατισμού και ο λαϊκισμός. Μόνο αν υπάρχει μία ολοκληρωμένη μεθοδολογική αντίληψη του σχεδιασμού, κάθε αλλαγή είναι δημιουργία αλλά έχει και την συναίνεση της κοινωνίας.
Και για τις αποθήκες Φραντζή αλλά και για την παραλία, οι μελετητές χωρίς πρόγραμμα, κατευθύνσεις, αποφάσισαν για όλα. Ουσιαστικά αυτοί αποφάσισαν και το γιατί κάνουμε ένα έργο. Από τις παρενέργειες: όλοι θεώρησαν ότι την ανάπλαση της παραλίας την κάνουμε για μεταφορά της θέσης των τραπεζοκαθισμάτων των καφετεριών.
Και για τις αποθήκες Φραντζή αλλά και για την παραλία, οι μελετητές χωρίς πρόγραμμα, κατευθύνσεις, αποφάσισαν για όλα. Ουσιαστικά αυτοί αποφάσισαν και το γιατί κάνουμε ένα έργο. Από τις παρενέργειες: όλοι θεώρησαν ότι την ανάπλαση της παραλίας την κάνουμε για μεταφορά της θέσης των τραπεζοκαθισμάτων των καφετεριών.
Β. Πώς μπορούμε να συνεννοηθούμε όταν δίνουμε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ;
Τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό. Και ο Δήμαρχος, και ο αρχηγός της μειοψηφίας κάλεσαν σε συζήτηση τους καταστηματάρχες της παραλίας. Η ανάπλαση της παραλίας όμως δεν αφορά κάποιους, αλλά όλους. Αναφερόμαστε σε δημόσιο χώρο που αφορά όλο τον δήμο. Όλους τους δημότες, έστω και αν κατοικούν στην ενδοχώρα.
Τι είναι έργο. Το έχουμε ταυτίσει με μπετά, εργολάβους. Δεν υπάρχει η έννοια του σχεδιαστικού έργου. Γι αυτό και μέχρι να αρχίσει τη δουλειά ο εργολάβος, υπήρξε η αδιαφορία, η άγνοια, η σιωπή.
Τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό. Και ο Δήμαρχος, και ο αρχηγός της μειοψηφίας κάλεσαν σε συζήτηση τους καταστηματάρχες της παραλίας. Η ανάπλαση της παραλίας όμως δεν αφορά κάποιους, αλλά όλους. Αναφερόμαστε σε δημόσιο χώρο που αφορά όλο τον δήμο. Όλους τους δημότες, έστω και αν κατοικούν στην ενδοχώρα.
Τι είναι έργο. Το έχουμε ταυτίσει με μπετά, εργολάβους. Δεν υπάρχει η έννοια του σχεδιαστικού έργου. Γι αυτό και μέχρι να αρχίσει τη δουλειά ο εργολάβος, υπήρξε η αδιαφορία, η άγνοια, η σιωπή.
Αυτά είπα στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, αφού σε όσους πολίτες το ζητήσαμε ο πρόεδρος μας έδωσε το λόγο.
Μερικές ακόμα σημειώσεις για το θέμα του σχεδιασμού του παραλιακού δρόμου.
Μερικές ακόμα σημειώσεις για το θέμα του σχεδιασμού του παραλιακού δρόμου.
Είναι εύκολο να προτείνεις, αν έχεις ολοκληρωμένη γνώση του αντικειμένου πάνω στο οποίο πρέπει να προτείνεις. Γιατί η ουσία ενός πολεοδομικού σχεδιασμού είναι η συνάντηση παρελθόντος και μέλλοντος. Και η επανανοηματοδότηση της παραλίας είναι αφετηρία, κίνητρο, μέσο, αναδημιουργίας κοινότητας. Οι καφετέριες και τα σουβλατζίδικα δεν κάνουν πόλη, ούτε Ξυλόκαστρο. Η παραλιακή ζώνη είναι χώρος ισχυρών τοπικών ταυτοτικών στοιχείων. Ανάπλαση σημαίνει ενεργοποίηση ενός δικτύου που θα τα επανανοηματοδοτεί και αναδεικνύει.
Το πέρασμα από τη βαρβαρότητα, τον μαχαλά και τις παράγκες που έκλειναν τον Κορινθιακό σε μια άλλη πρόταση ήταν επώδυνο. Επαναπροτείνω ως κεντρικό προγραμματικό στοιχείο της παραλιακής ανάπλασης την επανακατοίκησή της. Είναι ένας προνομιούχος χώρος. Η ανάγνωσή του και η πρόταση υπάρχουν στο εκλογικό πρόγραμμα της Αρμονικής Ανάπτυξης του 2002.Στην παραλιακή ζώνη ο ανοιχτός ορίζοντας του Κορινθιακού έρχεται σε διάλογο με αυτό τον πλούτο των πόρων και με διαστάσεις χωρικές έως τη Ζήρεια και χρονικές έως τους Αριστοναύτες.
Το πέρασμα από τη βαρβαρότητα, τον μαχαλά και τις παράγκες που έκλειναν τον Κορινθιακό σε μια άλλη πρόταση ήταν επώδυνο. Επαναπροτείνω ως κεντρικό προγραμματικό στοιχείο της παραλιακής ανάπλασης την επανακατοίκησή της. Είναι ένας προνομιούχος χώρος. Η ανάγνωσή του και η πρόταση υπάρχουν στο εκλογικό πρόγραμμα της Αρμονικής Ανάπτυξης του 2002.Στην παραλιακή ζώνη ο ανοιχτός ορίζοντας του Κορινθιακού έρχεται σε διάλογο με αυτό τον πλούτο των πόρων και με διαστάσεις χωρικές έως τη Ζήρεια και χρονικές έως τους Αριστοναύτες.
Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο 16-Μαρτίου-2015
Ξυλόκαστρο 16-Μαρτίου-2015
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΣΧΟΛΙΟΥ:
Ntinos Papantoniou Ο ορίζοντας τους είναι μικρός, ατελής. Το βλέμμα και η αυτοδιοικητική τους επάρκεια φθάνει μέχρι την απέναντι γκρίζα πρόσοψη των πολυκατοικιών. Η σχέση τους με το παράλιο μέτωπο των πόλεων εξαντλείται στην ταμειακή λογική των δημοτικών φόρων και τελών. Το παράλιο μέτωπο ως ανάδειξη μιας αρμονικής σχέσης με το μουντό τσιμέντο των πολυκατοικιών και τους ΠΟΛΙΤΕΣ, έλειψε και συνεχίζει να λείπει από την ατζέντα των πρωτοβουλιών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αυτή τη σχέση μόνο ένα κίνημα πολιτών μπορεί να την αναδείξει, ένα κίνημα που εμπνέεται από το απέραντο γαλάζιο . Από το παραλιακό Λουτράκι μέχρι το Ξυλόκαστρο. Ένα κίνημα που ενώνει και απαιτεί. Μια πρωτοβουλία είναι εφικτή και μπορεί να ξεκινήσει από την εκπαιδευτική κοινότητα, τους δασκάλους και τους καθηγητές μαζί με τους μαθητές. Ένα μικρό βήμα θα ήταν να αφιερωθεί από όλα τα σχολεία του κορινθιακού κόλπου την ίδια μέρα ένας περίπατος στα παραλιακά μέτωπα. Ένας περίπατος αυτογνωσίας που θα προκαλέσει τις συνειδήσεις των πολιτών, των αυτοδιοικητικών ,αλλά και των επαγγελματιών που δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά. Αυτό βέβαια για να έχει επιτυχία θέλει πολύ δουλειά εντός των αιθουσών.
