1.) Είναι θέμα ότι Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ. Οι Περιφερειακοί σχεδιασμοί (μεγάλη λέξη, αλλά τι να κάνουμε…), για την περιοχή μας δεν αποτελούν θέμα, για εμάς αδιαφορούν ή αποφασίζουν αυτοί τι χρειαζόμαστε χωρίς να ρωτάνε την τοπική κοινωνία μας. Έχουμε και τον Περικλή, όχι τον αρχαίο, που έμεινε ο λόγος του, αλλά τον «δικό μας» περιφερειακό σύμβουλο που τον λόγο του και τις προτάσεις, που κάνει (για τον τόπο του) στο περιφερειακό συμβούλιο, τις αγνοούμε. Δεν λέω άλλα για αυτόν μήπως εκθέσω στα μάτια της κοινωνίας την «αριστερά».
2.) Η έννοια του προγράμματος, του στρατηγικού σχεδιασμού είναι ξένη για την περιφέρεια ή είναι μία καρικατούρα. Δημοσιεύθηκε πρόσφατα το αναθεωρημένο πλαίσιο χωροταξικού σχεδιασμού της περιφέρειας. Προχειρότητα, έκθεση ιδεών, διεκπεραίωση αγγαρείας. Στο κεφάλαιο Κορινθία δεν αναφέρουν καν την Ζήρια, εκτός από μία γενική «κατά προτεραιότητα των ορεινών όγκων Δυτικής Κορινθίας…». Εδώ τόσο γενικό… Σημαίνει ότι στην συνείδηση της πολιτικής διεύθυνσης της περιφέρειας αγνοείται αυτός ο πόρος ταυτότητας, οικονομίας και πολιτισμού. Ενώ είναι γνωστή ως προορισμός τουλάχιστον, κάτι που διαπιστώνουμε καθημερινά, όπως και χθες που στο ένθετό της για τον τουρισμό η εφημερίδα Έθνος πρόβαλε πολλά στοιχεία του ορεινού χώρου της Ζήριας και ιδιαίτερα τον φυτικό της πλούτο, και όπως τιτλοφορεί ένα από τα κείμενά του « την ποικιλομορφία των τοπίων και έναν μεγάλο πλούτο από ενδημικά φυτά». Και μια και μιλάμε για αυτόν τον σχεδιασμό υπάρχει κάτι που αν μπορούσε κάποιος να μας βοηθήσει. Προτείνουν «ολοκλήρωση της Μαρίνας Ξυλοκάστρου» και «Ολοκλήρωση εγκαταστάσεων Μαρίνας Ξυλοκάστρου (πρόβλεψη επαρκούς χερσαίου χώρου για υποστηρικτικές και λοιπές δραστηριότητες που υποστηρίζουν την βιωσιμότητα της επένδυσης». Εδώ τόσο ειδικό…Υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον από εργολάβους, επιχειρηματίες, για την έκταση πίσω από το λιμάνι; Αν κάποιος γνωρίζει κάτι ας μας βοηθήσει.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΕΥΘΥΝΗ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ, ΟΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ
Spyros Apostolopoulos 6 Μαρτίου στις 10:09 μ.μ. · Είναι γνωστό ότι η περιοχή των Τρικάλων αποτελεί τον σημαντικότερο ορεινό τουριστικό προορισμό στην Πελοπόννησο, χάρη στις επενδύσεις και στη δουλειά δεκάδων επιχειρηματιών. Είναι δυστυχώς επίσης γνωστό ότι ο δρόμος Ξυλόκαστρο-Τρίκαλα-Χιονοδρομικό Ζήρειας είναι σε κακή κατάσταση, αφού παραμένει για χρόνια χωρίς συντήρηση, με ευθύνη της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Για να μη θυμηθώ το 1.500.000€ και την Προγραμματική Σύμβαση για την ανακατασκευή των ορειβατικών καταφυγίων της Ζήρειας, που όπως είχα προβλέψει έμεινε στα λόγια και στα χαρτιά. Άφαντη λοιπόν η Περιφέρεια από τις υποδομές, άφαντη και η περιοχή των Τρικάλων από την "Μυθική Πελοπόννησο" www.mythicalpeloponnese.gr, μια κατά τα άλλα φιλόδοξη προσπάθεια προβολής. Προκαλεί λοιπόν απορία αλλά και ενόχληση(sic) η τοποθέτηση αυτής της πινακίδας κοντά στα Τρίκαλα. Ταιριάζει όμως γάντι με το σχετικό "παραμύθιον" που τρώμε κατά καιρούς. Όσο για τα μαργαριτάρια του τύπου "BIG ZERIA"... έπρεπε νάχουμε και κάτι να γελάμε...
Ο Κλεομένης Γ΄, βασιλιάς της Σπάρτης, επιχείρησε την πρώτη και μοναδική, θα λέγαμε, κοινωνική επανάσταση στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.
Επιχείρησε να βγάλει αυτόν τον κόσμο από τη βαθιά κρίση που τον έριξε η κατάρρευση των πόλεων – κρατών, του καθεστώτος της άμεσης δημοκρατίας και η επιβολή των διαδόχων και επιγόνων του Μ. Αλεξάνδρου.
Προσπάθησε να σώσει τον πολιτικό άνθρωπο.
Ο άνθρωπος αυτός με τη συνειδητή πολιτική δράση θα γίνει «μεσσίας» στην Αλεξάνδρεια και θα διευκολύνει το πέρασμα της εξωλογικής σκέψης στον κατεξοχήν λογικό ελληνικό κόσμο.
Η ημέρα της γυναίκας είναι η ημέρα της παγκόσμιας γυναίκας, αυτής που σήμερα εξαναγκάζεται στην προσφυγοποίηση, αυτής που αγωνίζεται για την ελευθερία και την κοινωνική ισότητα. Δεν είναι απλά γιορτή της γυναίκας, αλλά προβολή και του γυναικείου παραδείγματος.Στο Κομπάνι, η Κούρδισσα που υπερασπίζεται το δίκαιο και την τιμή της γυναίκας, όλες οι γυναίκες που ζητούν τα δικαιώματά τους στην Τουρκία, στην Συρία, είναι το παράδειγμα. Είναι η Λεϊλά Ζάνα, η μεγάλη προσωπικότητα του Κουρδικού δημοκρατικού κινήματος.
Μετά το διεθνές έγκλημα της προδοσίας και παράδοσης του Κούρδου ηγέτη δόθηκε εντολή να σιωπήσουν για τον Οτζαλάν και το Κουρδικό κίνημα. Αντίθετα με τον Ευρωπαϊκό τύπο. Η μεγάλη Ιταλική εφημερίδα REPUBBLICA στο φύλο της 5 Δεκεμβρίου του 2008 , αλλά και στις 10 Ιουνίου 2004 χαρακτηρίζει τη Ζανά ως πασσιονάρια των Κούρδων. Και το MANIFESTO, ιστορική εφημερίδα της ιταλικής ανανεωτικής αριστεράς, (καμία σχέση με τον Ελληνικό αριστερό κομπλεξισμό), στο φύλλο της 19 Οκτωβρίου 2008 την αποκαλεί «Κουρδικό καμάρι». Υπάρχει και η άλλη πλευρά της Ευρώπης. Του ανθρωπισμού και προβολής του παραδείγματος.
Ειδικά στην Τουρκία γιορτή της γυναίκας δεν σημαίνει λουλουδάκια. Ντροπή στον Τσίπρα που μαζί με τον Νταβούτογλου μοίραζε λουλουδάκια στις γυναίκες δημοσιογράφους. Νομιμοποιεί ένα κράτος που καταπατά κάθε έννοια δημοσιογραφικής ελευθερίας –πρόσφατα παρενέβη σε εφημερίδα και έβαλε δικούς του στη διεύθυνσή της. Ο Τσίπρας έκανε την πολιτική και ηθική ανομία στο κράτος που έχει τους περισσότερους φυλακισμένους δημοσιογράφους στον κόσμο.
Οι δημοκράτες, οι προοδευτικοί άνθρωποι έχουν οικουμενικές αξίες. Στο δρόμο της Οικουμενικής Απελευθέρωσης υπάρχουν και οι Άνθρωποι που τις υπερασπίζονται. Δυστυχώς υπάρχουν και αυτοί που ντροπιάζουν την ανθρωπιά και τα παραδείγματά της. Δυστυχώς, ξανά, που ήρθε η σειρά μικρών και ανέντιμων, όπως ο Τσίπρας. Μετατρέπει τη χώρα σε παράρτημα των σχέσεων Ευρωατλαντισμού- Τουρκίας. Ξαναδείχνει ασέβεια προς τη δημοκρατία και τις γυναίκες, ιδιαίτερα την ημέρα της γυναίκας.
Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο 8 Μαρτίου 2016
Κυκλοφοροεί το δοκίμιο του Σπύρου Κουτρούλη με τίτλο, Το ξερίζωμα του Ανθρώπου, Η κρίση της νεωτερικότητας, οι ιδεολογίες και οι στοχαστές. Ο ξεριζωμός και η αποξένωση του ανθρώπου δεν αναφέρεται μόνο στην καταπίεση που υφίσταται ο άνθρωπος ως μέλος ενός έθνους, που είτε έχει απολέσει την αυτονομία και την ανεξαρτησία του είτε γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης με στόχο την πλήρη εξαφάνιση του, αλλά και στο γεγονός ότι, ως ύπαρξη που ζει και συγκροτείται στον σύγχρονο κόσμο είναι «πεταγμένος», ξεριζωμένος και ανέστιος. Η αποξένωση περιγράφει ένα γεγονός θεμελιώδες, μια συνθήκη συντακτική για την νεωτερική κοινωνία όπου ο άνθρωπος χάνει την μικρή του πατρίδα, από όπου προέρχεται, όσο και την πατρίδα-κόσμο. Η εσχατολογική αντίληψη της ιστορίας ισχυρίζεται ότι γνωρίζει το τέλος της ιστορίας, κατά το οποίο ο χρόνος ουσιαστικά σταματά και τα γεγονότα που ακολουθούν με όρους ιστορικούς είναι ασήμαντα. Όμως δεν αρκείται σε αυτό. Το τέλος ταυτίζεται με την κυριαρχία πλανητικά ενός συγκεκριμένου προτύπου είτε αυτό είναι το «πνεύμα», ή η «αταξική κοινωνία», ή ο «δημοκρατικός καπιταλισμός». Προφανώς, όποιος ισχυρίζεται ότι επέτυχε κάτι τέτοιο διατυπώνει συγχρόνως μια απαίτηση για παγκόσμια κυριαρχία. Γι’ αυτό τις ιστορικές τελεολογίες τις επικαλούνται δυνάμεις, που θρέφουν φιλοδοξίες παγκόσμιας κυριαρχίας. Ενώ αντίθετα οι υπάρξεις μικρότερου μεγέθους που αγωνίζονται σκληρά να επιβιώσουν απέναντι σε δυνάμεις που συχνά τις ξεπερνούν ταυτίζονται περισσότερο με την τραγική αντίληψη της ιστορίας, η οποία περιγράφει με ακρίβεια την κατάσταση τους: η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας και το τέλος δεν είναι ποτέ προδιαγεγραμμένο. Η νεωτερικότητα και ο στοχασμός είναι μια ανοιχτή πολύπλοκη σχέση, μια διαδικασία διαρκώς ασυμπλήρωτη, ακριβώς διότι ο άνθρωπος έχει μεν κάποια στοιχεία, που δεν αλλοιώνονται από τον χρόνο όπως η επιθυμία για ισχύ και αυτοσυντήρηση, αλλά συγχρόνως είναι μια αινιγματική και απρόβλεπτη ύπαρξη, φωτεινή και σκοτεινή, ενθαδική και ανοίκεια, λογική και παιγνιώδης, δημιουργός γεγονότων και συμβάντων που άλλοτε τα προβλέπουμε και άλλοτε μας εκπλήσσουν θετικά ή και αρνητικά. Ο Σπύρος Κουτρούλης γεννήθηκε το 1963 στο Δερβένι Κορινθίας, σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ζει και εργάζεται στην Αθήνα στον τραπεζικό χώρο. Είναι συγγραφέας των βιβλίων: Ο Θεός- χορευτής: Περιπλάνηση στον λόγο του Φ. Νίτσε (εκδόσεις Παπαζήση, 1994), Εθνισμός και κοινοτισμός (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2004), Ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας: Αισθητική και Ιδεολογίες του Νέου Ελληνισμού (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2010). Συμμετείχε στην συντακτική επιτροπή του περιοδικού Νέα Κοινωνιολογία, όπου δημοσίευσε πλήθος μελετών και έλαβε συνεντεύξεις από τον Μιχάλη Ράπτη (τ. 20) και τον Παναγιώτη Κονδύλη (τ. 25). Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Άρδην, του περιοδικού Νέος Λόγιος Ερμής και τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Ρήξη. Δοκίμια του έχουν επίσης δημοσιευθεί στο περιοδικό Σύναξη και στις εφημερίδες Καθημερινή και Μακεδονία. 
